Louise's blog

Socializing in Cincinnati

2012-01-29T16:06:00.006+01:00

Week 6 and I wanted to get to know some people in Cincinnati... Result: a very very busy week, with not a lot of gym classes but a packed social agenda...

Tuesday: Spanish lunch + French meetup

I have recently started to count in English, which really is the last step to the total domination of that language for me... I want to make sure I don't lose my French and Spanish, so Tuesday was "foreign language day" :) I went for lunch with 2 other Spanish speaking colleagues, one of them a native speaker and after a few minutes we were all happily chatting away in Spanish. Such a good feeling!

In the evening, I went to my first French meetup with a French colleague of mine, in the Barnes and Noble in Newport on the Levee. It's a monthly "conversation class" organized by the "Alliance française de Cincinnati". The first 10 minutes it became clear that my colleague was the only native speaker and that the level of most attendees was below the standard Belgian 18 year old just out of school level, which is saying something... Luckily a few latecomers turned out to be real francophiles who spoke French very well.

Wednesday: Yelp bookclub

I don't know if Yelp is very known in Belgium and the UK. It's a website for reviews from normal people and in Cincinnati Yelp is big, in terms of number of reviews and events they organize. I decided to join their book club and the first book I read was "The Night Circus" by Erin Morgenstern. I recommend it to everybody, it really was a very good read! The book club was held in the York Street Café in Newport and 12 people showed up - it was a very interesting discussion led by one of the Yelp members, with well thought questions for us to answer. I just love getting other people's view of a book I loved (btw, everybody adored this book :)). And of course, it was a good way to start getting to know a few more people. Since, I have started to write some Yelp reviews myself, because it is a nice way to document my experiences in Cincinnati and it may help some other people who are new to Cincinnati too! Check it out here: http://www.yelp.com/user_details?userid=dgLWRL88AB37-EAn0mBwvQ. You can also click on the Yelp picture on the right hand side of my blog now!

Thursday: EACC Happy Hour

The European American Chamber of Commerce organizes monthly happy hours for young professionals who are interested (or from) Europe. So although I started to get a bit tired after such a busy start of the week, I decided to check it out. Thanks to twitter, I found another dunnhumbian who was going too and we took off around 5h30 to Japp's, a very cool cocktail bar in Over the Rhine. It was a young (20 and 30'ers) mingling crowd that we found there, very open to talk to. In the meantime, Maarten had arrived as well, so we moved around different groups of people and handed out our business cards to future contacts (friends?). At the end of the evening, we even met a guy from Holland. So even when our search for other Belgians in Cincinnati continues (we've found 1 so far, the owner of Taste of Belgium), we were pretty close!

Friday: Lang Lang plays Liszt

On Friday we went back to the Music Hall to see Cincinnati's Symphonic Orchestra perform with Lang Lang. I love the Music Hall and have been impressed by the symphonic orchestra. Lang Lang is a very popular pianist and he even played an encore, but if truth be told, we preferred the Brahms piece at the end of the evening, without the piano in it...

Saturday: Findlay market

A really nice couple we met at the EACC event invited us to come to Findlay market with them on Saturday morning. It was really worth it, from the nice little coloured houses around it to the fresh meat, vegetables, bread, I loved every second of it. I'm sure we'll be back once we have our bikes, or a car!

Oh and I did go to one gym class on Tuesday before the French meetup and went running for 42 minutes yesterday so I would say it was a good social and less sporty (but still a bit) week!

A random post

2012-01-20T03:52:00.005+01:00

It's almost 10pm, I'm tired, my first meeting tomorrow is at 7h30am...

I've got a new company picture, what do you think?

Today at work we were asked to film our day so I did - I'll see what I can upload here later.

I finished an amazing book this weekend, "The Night Circus", I recommend it to everybody. AND it was the first one I read on my Sony e-reader (THANKS again French colleagues for the leaving gift) --> it was perfect, like reading a real book.

So on this,
with sleepy eyes,
and a head longing for deep dreams,
I say good night to you all:
"Good night"

Louise

Our American Adventure - episode 5

2012-01-20T02:37:00.003+01:00

Episode 5 - Cincinnati Symphonic Orchestra in the Music Hall

4 weeks in

2012-01-10T02:33:00.006+01:00

4 weeks. That's how long we've been in Cincinnati so far.

After 4 weeks, we live in our apartment, with the furniture we chose and assembled (see here for Maarten's first IKEA experience). We managed to open a bank account, I got my identity verified by a notary so I could transfer the electricity account to my name, we got internet set up and our socials sent. It's mostly boring admin stuff and I just wanted to mention that moving is not ALL fun, mainly because of that. But all in all, I'd say we've made good progress. Our apartment really starts to feel like home!

I also wanted to share a few 'first times' from the past week:

*first time in a Kentucky bar*
No one told me before we moved to Kentucky that you are still allowed to smoke here in bars - at least, in Covington, which is where we live... I was shocked. The second observation is that everybody, everybody drinks beer, yes, also the women. So being Belgian that put me in a weird position, asking for a glass of wine and being thé exception. Third thing is that it was a leaving drink for an English colleague. In the UK, those drinks would last at least until 11pm whereas here most people had left by 9pm. We managed to stay on until almost 10pm with another colleague :) But still - it's different

*first Helping Hands activity*
dunnhumby is proud to give back to the community they work in. After the set up of Helping Hands in France and the amazing work we've been doing there, I was keen to get involved into Helping Hands US. Last week, I participated in my first activity, which was serving food to the people in the Drop Inn center. 4 of us served dinner. I got complimented by one young woman on my accent :). It felt good to make a (small but) tangible impact.

Still, I was told not to walk around the building because it would be dangerous. And that is something I'm definitely not used to yet - how one block in Cincinnati can be 'dangerous' and the next one 'ok', I need to get to grips with that...

*First night out*
I got invited to a girls' night out on Friday night: first Mexican food and cocktails, then to a bar called the Righteous Room in downtown Cincinnati. It reminded me that girls across the world have more in common than that they are different and I had a great time!

Interestingly I also learned a bit more about the South of the States and the old traditions there of using the parents or grandparents' surnames as the middle name or even first name for the kids.

*And do I miss France?*
For all my frustrated comments about Paris in my blog, I do admit that I miss some things - apart from mes copines, there is the Notre Dame seen from the back at sunset, the baguettes, my vélib and also, the nostalgy for the French language starts cropping up. Luckily there is an "Alliance française de Cincinnati" so in 2 weeks I'm going to a French conversation group :)

So long, farewell!

Our American adventure - episodes 3 & 4

2012-01-08T04:50:00.005+01:00

Episode 3 - an all American Christmas party

Episode 4 - our new home

A special Christmas experience in Cincinnati

2011-12-22T03:56:00.003+01:00

One of my colleagues invited Maarten and I to a 'crossroads' Christmas show. At first I wasn't sure what this was about but after asking a few of my colleagues 2 things became clear:

1) everybody loves that show: it's very well known and respected
2) crossroads is a non denominational church which means they welcome everybody, no matter if you're catholic or protestant. Some people therefore would say it's not a 'real' church, as they wouldn't focus on specific 'catholic' rules for example.

2 colleagues also went and they were very friendly to give us a lift and to take us to a great Thai place beforehand where we found out that in the States people first cut all of their food and then they put down their knife and eat everything with their fork in their right hand! Our colleagues tried it out our way and said it was very very difficult for them to eat with knife and fork. Very funny :) also,we had dinner at 5h15. And that's not even very weird here :)

And then we went to the show. Don't imagine a church like the ones we know in Europe. Picture a huge building, from the outside it looked more like a department store or a hypermarket... And thousands of people (really!), all there to attend this Christmasshow... I started to understand why crossroads is also known as a 'megachurch'.

Introduced by the head priest who turned out to be a cool funny quite young guy in jeans, the show began.

75 minutes of amazing ballet, songs, theatre and acts later we were definitely in the Christmas mood, even standing up to clap and sing... I guess you had to be there to believe it!

A few links to help you to give an idea: a teaser video of the show and the opening song and animation!

Merry Christmas all!

Our American adventure episodes 1 & 2

2011-12-18T19:49:00.002+01:00

A few short videos for you to enjoy!

Episode 1 - Moving from Paris to Cincinnati

Episode 2 - Finding a place to live

What will I remember from my first week in Cincinnati?

2011-12-17T23:20:00.005+01:00

The people
Are still incredibly friendly. We have received invitations to X-mas parties, a X-mas show, a dinner and a houseparty. On top of that there are the lifts to work, lifts to Kroger and so it goes on.

People here smile. They stop for STOP signs on the road even when there isn't a car in sight. They let pedestrians cross the road. They are not in a hurry, not stressed. They breathe. I love them.

dunnhumby USA
I am proud to work for dunnhumby USA. They are impressive: from the amazing Holiday party to the fully prepared desk, laptop, writing pads, pens on my first day to the HR people who don't show if they are sick of me running over to their desks twice a day with random questions. I have started my induction sessions with my own team and am sure I'll learn a lot from them. In my first week I have attended an 'In the Know' session about price & promotions and a Kroger team meeting with free lunch and an interesting business update. First impressions definitely very positive!

The music
A colleague of mine invited Maarten and I to a party at his place. He said there would be a band that would play Bluegrass music. I said "blue-what"? And so I got introduced to Bluegrass. Wikipedia says it's a form of American roots music, a sub-genre of country music, with mixed roots in Scottish, English and Welsh traditional music and inspired by the music of African-Americans through incorporation of jazz elements. 4 of the 6 members of the band were from dunnhumby and they were really really good. They were playing when we arrived a bit before 8 and were still going when we left a bit before midnight... I hope we get to see them again!

The gym classes + Tina's
dunnhumby USA does not only have a gym, they also offer gym classes, several times a day at really competitive prices. I tried out the zumba, yoga and step classes and loved all 3 of them. Zumba because it was fun and easy, yoga because it was relaxing and challenging and step because it was very hard and the first time I did some weights!

Of course I shouldn't forget Tina's to balance off with the sports I did :-) Ealing had the North Star, Paris the Dido and Cincinnati has Tina's. Cheap prices, jugs of beer, sports on television, meeting new people from dunnhumby... What else do you need?

Maarten Verschuere
The first few days can be quite stressful, because you don't know anyone and literally everything is new (the people, the office, the American accent and words...). It helps so much to know there are 2 of us and to share our disbelief at some of the things that happened to us during the first week (on average, 3 people a day asked one of us if we have kids - just to give an example, whereas this NEVER happened to us in Paris in the almost 2 years we've lived there!).

Maarten now also joined Twitter, so if you want to follow him, follow @maartenforsure and his new blog is http://maartenforsure.blogspot.com. I'm still on Twitter on @louisedejager!

Let me know what you think of my first impressions and if you want to learn about anything else!

Not at all the Americans I thought they would be

2011-12-14T02:22:00.004+01:00

We arrived in Cincinnati on Saturday and a few hours later, we were expected at the dunnhumby USA Holiday party, the equivalent of the English and French X-mas parties.

I admit that I had a picture in mind of how that party would be. I wasn't sure if people would drink alcohol, if there would be a lot of dancing going on, if the food would be nice...

As soon as we walked through the door, it dawned on me that I would get rid of my prejudices very soon. The venue was amazing, and with 'dunnhumby value' specially made cocktails the tone was set. Yes, there was alcohol, and not a little bit. I hardly saw anyone not drinking to be honest! This was going to be like any other dunnhumby party :-) I admit I felt a bit relieved, although I wasn't in for a big night due to the jetlag.

The food was special, first walking dinner with sushi, then a sit down meal with different courses of tapas. People don't agree on whether or not the food was good, but I was definitely impressed!

By the time the dessert was on, the dance floor was filled up. Huge plastic flashy rings were given to the ladies and I just loved that small detail!

So, my first dunnhumby USA party really showed me that any of the prejudices I had were just not true.

And now, after 2 days at work, I realise that my American colleagues are VERY sporty (at least 2 of my female colleagues have run 5 marathons each, and that's in a team of 9 women...), so I'll have to start trying harder... I started with a great Zumba class today!

The cliches that turned out to be true so far are:
- you do need a car in Cincinnati or you miss out on great restaurants, shows, French talking groups, grocery shopping...
- Americans are really friendly. One colleague invited us to several of her X-mas evenings + New Year's Eve. Can you believe that? So on the 22nd of December we're going to a big family party of hers. Very curious and still a bit astonished that we actually got invited.

That's all for now - I'm pretty sure this will be my first and last blog post on American cliches as not a lot of them still hold true in my point of view.

Breathtakingly heartwarming

2011-12-11T20:54:00.005+01:00

For dunnhumby France and Aude, Aurélia, Caroline, Cécile, Chloé, Elsa, Emma and Lucia in particular.

My last day in the office.
Team meeting.

My 8 closest colleagues, friends, do a presentation on how much I will be missed.
I'm touched.

Then follow tons of pictures of my time at dunnhumby France
All those amazing memories!
I'm getting emotional.

The song "Louise" from Clouseau is launched.
I feel like crying.

Time to speech.
Unprepared.
In French.

I think I can cope and start to speak.
My voice breaks.

I pull myself together and tell the team how I've made friendships for life in dunnhumby France and how they were sometimes more like a family to me.

I briefly look at a few of those close friends who stand on the side and see one of them crying.

But instead of harder it actually becomes easier to talk because all of a sudden I realise what a lucky girl I am to have made such friends.

Merci pour tout, les filles. Je vous adore x

Parisian arrogance

2011-12-07T14:34:00.000+01:00

This weekend was my last weekend in Paris.

In my blog I haven’t hidden the fact that sometimes over the past months I have been very annoyed with the Parisian arrogance. But this weekend, I was all zen. It was my last weekend in wonderful Paris. Because for all my complaints, I still love this city, the amazing buildings, the unique sky, the light…

So this weekend I decided not to get annoyed or frustrated, I was just going to enjoy it. Until… 2 Parisians just couldn’t help it and gave me 2 perfect examples of exactly that what had annoyed me so much in the previous months... A bit like when you would ask to see the fish you want to order in a restaurant and they bring it to you on a platter. That kind of examples.

The first one was on the tube. I should have known that taking the tube in my last weekend was a risk but I had become overconfident in my positive vibe. A very thin lady thought she didn’t have enough space because of the not so thin guy next to her and rather than an “excuse me sir, would you mind giving me a little bit more space” she shouted at him as if he had personally caused the hunger in Somalia. Poor guy. And poor lady, for actually being that aggressive for something that insignificant. To a simple soul like me that just means that she must be truly unhappy.

Then I went into the Fnac. I wanted to check if they had the first book of “Game of Thrones” (loved the DVD!) series in English. 2 ladies in front of me. The second one doesn’t wait for her turn and just asks the Fnac lady a question, but really quickly (“doyouhavethisbookinpaperback?” “No”). You would think that losing 30 seconds doesn’t really matter, but apparently it does, because the first lady then spent at least 2 full minutes shouting at the other lady. I just stood there smiling, keeping calm and waiting until lady 1 would finally ask her question. It goes without saying I didn’t try to ask the Fnac lady my question during their rant ;) (and btw, when I asked later there wasn’t an English version, you need to order it – bugger).

These 2 examples made me realise that when in a big crowd in Paris, I had started to adopt a “Paris-face”. Whenever I’d be in a public place, especially on the tube, or queuing in a shop, I’d look very serious, slightly annoyed with a pfffffffffffffff attitude – the thing I breathed was: “do not dare to shout at me”. And no one ever did. But at what cost…

So, I’ll stop complaining (sooo Parisian…) and will just admit that I AM EXTREMELY EXCITED about moving to the country of the most friendly people ever, the United States of America. I’ll keep you posted on how “real” that friendliness is, as a big European cliché about Americans is that they are friendly but that it is very superficial (read: they don’t réally mean it). For now, I much prefer the idea of someone being “fake friendly” over “really arrogant, aggressive and angry”!

3 more days to go and 3 more nights – with one evening with my girlfriends and 2 work X-mas parties (one of my work, one of my husband), the final days seem to be very promising! Also because my French friends and colleagues really are not at all like the people described above – just in case they read this ;)

xoxo (Gossip girl mood – yep, it happens)

Louise

Something I will miss from Paris...

2011-11-29T10:20:00.013+01:00

I will never forget how a few weeks after I arrived in the French office, I suddenly heard a weird noise from outside. We are on the 10th floor so it was quite loud and it was a sound I couldn't identify.

I went to have a look through the window and to my astonishment it was a group of horses who walked calmly in the street! My guess is that they are trained to get used to cars and noise for when they participate in parades.

Yesterday we heard the noise again as we were walking towards a restaurant in our lunch break and my colleague took a picture. This is probably the last time I will see them and that makes me a bit sad! Unless there are some horses that need to be trained in Cincinnati too of course :)

Here you go - impressive, no?

An empty book

2011-11-28T11:53:00.000+01:00

13 more days in Paris. Suddenly our departure is coming closer quickly. In less than two weeks we’ll be sat in a plane that will take us to Cincinnati, Ohio. In the United States of America. Yes, sir!

Our agendas are more or less empty for now, which is scary and amazing at the same time. It’s a future waiting to be written, like a blank book with empty pages.

The main characters will be my husband and I – that’s for sure. And that’s why this won’t be a sad, lonely story, full of homesickness. We’re in this together, as we were before in London and Paris. It will also mean some parts of the book will be written in Dutch, just to make sure we don’t forget our mother tongue :)

The story will be set in Cincinnati, along the Ohio river.

The first chapter will definitely include the start of new jobs, househunting, Christmas and New Year celebrations, an ice-hockey game and some gym classes (just in case we like the American diet).

That’s all we know for sure.

Who will be the other characters: our friends, colleagues, neighbours?

Where will the stories happen, in a flat in downtown Cincinnati, a little house in Covington or a bit more east in Mount Adams, Lookout…?

Which stories will we tell? It’s impossible to predict.

In any case, I promise I’ll keep you posted as we write the first chapter in this new life!

Great Voltaire quote

2011-11-23T17:48:00.001+01:00

Let us read and let us dance - two amusements that will never do any harm to the world. VOLTAIRE

Travel tips for Shanghai

2011-11-22T18:06:00.003+01:00

The first stop in our journey was Shanghai (click here to see our full itinerary). The week before our trip was very busy at work and I think it’s fair to say some rest was needed. So for us Shanghai meant: eat well, sleep a lot, try to get into the Chinese rhythm, fight the jetlag, swim, walk around a bit.

General impression
• prepared for a culture shock arriving in China, but it didn’t come
• Shanghai = New York. You can easily forget that you are in China when you just look at the buildings.
• Lots of smog
• Everything is written in Chinese and English, easy to get around

Hotel
• Anting Villa Hotel, in the French concession. Great area (“European”, lots of trees, doesn’t feel like the big city), great hotel. Quite expensive (but worth it).
• Donghu hotel – Donghu street. Cheaper than Anting Villa but still hotel standard. Biggest advantage is the 25m pool where we went to relax and work out. Also has a fitness. Don’t be surprised if the Chinese people don’t close the curtains in the shower room next to the swimming pool – shame doesn’t seem to exist

Restaurants
• Simply Thai, in the French concession
• Dolar Shop Hot Pot in Golden Eagle building – we met a colleague from dunnhumby China who ordered a lot of food for us. Hot pot is just a pot of cooking water with a sauce in which you put the food. It’s an interesting eating experience but it does take a long time (and a lot of effort) to get your food ready.
• Japanese all you can eat in our Donghu hotel grill your own meat. Really nice! For 150 yuan per person all you can eat & drink.
• Western food: People Square: McDonalds and Starbucks next to the Yu Garden in the Chinese neighbourhood
• Grape in the French concession: decent but basic Chinese food, nice Chinese wine
• Uncle Fast Food – UFF: Chinese fastfood. Spicy meat with rice and an egg pudding to mix through your rice. An acquired taste. You should try though - we went to the one in the Shanghai Hongqiao train station

Activities
• Tube to Pudong, the modern part of town. Particularly loved the bottle opener building.
• Visit Bookazine in the bottle opener building to buy English books
• Tube to the Bund for the great skyline and the old buildings
• Walk, walk, walk and discover the more popular parts of Shanghai, with streets where they only sell music instruments
• Visit a Tesco express
• Nanjing road – not really for us, too many people, only shops
• People Square with Shanghai museum. This was free when we went there and that was a good thing because we weren’t too impressed by the collection of money, bronze, furniture… The calligraphy and Ming vases were nice though. Lots and lots of Chinese tourists
• Chinese neighbourhood. We thought we’d see the real China, but that only lasted a few streets and then it was back to a very touristy area, with the Yu-garden
• Take the train in Shanghai Hongqiao train station – the waiting room is very impressive because of the enormousness of it

Transport in China

2011-11-16T09:07:00.003+01:00

To get there: flight with Aeroflot
We flew with Aeroflot from Paris to Shanghai with a stop in Moskou. All of the really negative feedback online had scared me quite a bit. However, the flights were on time, the flight attendants were very friendly, the food wasn’t worse than expected and warm. The transfer in Moskou went smoothly and our luggage was sent immediately to our final destination. For those who wonder: you don’t need a Russian transit visa if your waiting time is under 12 hours. The in-flight entertainment is very limited (only a few screens with only 1 movie playing), but we heard about this beforehand so we took our portable DVD player – problem solved!

Trains
In China we travelled by train so we didn’t use internal flights because we wanted to see the landscape and also it’s cheaper. The trains are really easy to book:
1. look online (www.travelchinaguide.com/china-trains) to find the train you need
2. write the information in English (train number, number of persons, timings, and whether you want a hard seat, hard sleeper or soft sleeper)
3. ask someone in the ho(s)tel to translate in Chinese. No one ever refused this to us, even when the ho(s)tels charge between 20 and 50 yuan to book 2 train tickets (a service we obviously didn’t use)
4. go to the train station, hand over the piece of paper. They show you on the screen what the different options are, you point at the one you want, pay and it’s done!

We tried both the hard seats and the hard sleepers, not the soft sleepers because they were ridiculously expensive (same price as a flight).

Hard seats
Hard seats are described online as the hell on earth and they are not. You are just sitting close to lots of Chinese people, mostly students and people who can’t necessarily afford the sleeper tickets. Most of the train wagons are hard seats. We did a 20-hour train trip on a hard seat, which included a night and that was a bit tough because the lights staid on during the entire trip. But for a day trip, the hard seats are fine. By the way, the seats aren’t hard, but soft, so don’t worry about that. It’s a great way to observe the Chinese :) - and don’t worry about that either, it’s perfectly ok in China to stare at people (we think, because we got stared at a lot – although that may also be because my husband wore shorts in November – something that seemed to be a first in China as we had people taking pictures of him and old ladies pointing their finger at his legs in surprise…).

Hard sleepers
Hard sleepers indicate wagons that have compartments with 6 beds in. We chose the upper and middle sleeper, not the lowest one because then you need to be very social and while that is cool for a bit, it’s a bit more difficult when you’re on a 10 hour trip and just want to read rather than practice your sign language with a nice old Chinese man. It was easy to sleep on the middle or top bunk. The lights went out around 23h and they come and wake you up when you’re approaching your stop.

The only downpoint of the trains are the toilets, which are just a hole in the ground and when you’re not used to this it takes a bit of practice (balance mainly). These “squat” toilets are also common in public places, but in all of our ho(s)tels the toilets were western. Btw did you know that in Dutch we call those "French toilets", whereas the French call it "Turkish toilets" :) Wikipedia says "squat toilets are also known as Arabic, French, Chinese, Japanese, Korean, Iranian, Indian, Turkish or Natural-Position toilets"!

Tube
For trips in Shanghai and Beijing we used the tube, which is very modern, easy to use and cheap. The ticket machines have an option to translate everything in English. You just indicate your end stop on the screen and pay (usually 2 yuan per person per trip). You get a card which you use to get through the gates (like the Oyster in London) and at your end stop you insert your card. Easy!

What you do need to know about the Chinese is that it is extremely important for them to conquer a place to sit in the tube. So the moment the doors open, they don’t let people out first, they just storm inside and try to get a seat. The first time it’s weird, and then you just do as the Chinese. When in Rome…

Bus
In the smaller cities without a tube, we used buses very frequently. It’s again very cheap (1 or 2 yuan per person per trip) and the standard travel guides provide all necessary bus numbers. We usually did take the name of our destination with us written in Chinese just to make sure the bus went to the correct stop. I would say that the bus is for the adventurous traveller. A few examples… Our guide book said to get off at the end stop. However, the bus was going in a loop and we noticed too late so we got off way too late, at a busstop which didn’t have the corresponding bus with no one around who spoke any English. We started walking until we found a very nice hotel where someone could indicate us the direction of the correct bus stop. On another occasion we went on a day trip. We took the bus at the train station, but in the evening the bus didn’t go back to the train station, but to a bus station, at at least 1 hour walking distance from the train station… so we walked. Don’t take the bus if you can’t stand surprises like this. We didn’t mind because we had the time and again, because it allowed us to travel like the Chinese.

3 weeks in China

2011-11-16T08:41:00.004+01:00

One of the advantages of working in France is that you get a lot of holidays. And when I say a lot, I mean a LOT: 37 days (25 standard + 12 if you do a minimum of 40 hours a week)…

My principle is to use the days they give me and so for the first time in my 5 year old career (yes, already…), a 3 weeks holiday was possible!

The main trigger for this China trip was the magic of the Great Wall. “The only human element that is visible from space” – even when that’s a myth, we wanted to go and climb the Great Wall. So, we bought our tickets, and would start our trip in Shanghai and end it in Beijing.

I guess it’s safe to say that I am an organised person. For the MBTI fans, I am an ESTJ, and the J means that I feel more comfortable when things are planned, when I know what will happen. This China trip was an exercise in getting out of my comfort zone, because with all the “relocation to Cincinnati” stuff going on, we didn’t plan anything.

Ok, that’s perhaps a bit exagerated, this is what we had when we left:
• Plane tickets to Shanghai and leaving from Beijing 3 weeks later
• China visas, valid for a month
• 3 first and 3 last nights booked
• a draft itinerary
• an emergency internet address of a hotel in each of the cities on our itinary
• emergency medication mainly for stomach ache and some antibiotics

You may think this is very organised, but it’s not for China. Of all the people I spoke to who had been to China, most told me that it was probably not a good idea to leave like this. Well, we didn’t really have a choice as time caught up with us, so we left.

And guess what? It was perfectly fine! It was flexible, we could decide as we went along to stay just 2 nights or to stay an extra 2 days! I loved it. And we didn’t need any of the medication :)

So this is the trip we did:
• Shanghai – 4 nights
• Hangzhou with trip to Wuzhen – 3 nights
• Xi’an with trip to terracotta warriors and Huashan mountain – 2 nights
• Pingyao – 2 nights
• Datong with trip to the Yungang grottos – 2 nights
• Beijing with trip to the Great Wall – 5 nights

This made for a very easygoing trip. You could do more in 3 weeks, but this itinerary allowed for a quiet pace, which is exactly what we wanted.

In the next posts I will tell you my impressions of each city and some travel tips.

Enjoy!

Louise

My favourite French poem

2011-11-16T08:38:00.001+01:00

Le chat ouvrit les yeux,
Le soleil y entra,
Le chat ferma les yeux,
Le soleil y resta.

Voilà pourquoi, le soir,
Quand le chat se réveille,
J’aperçois dans le noir
Deux morceaux de soleil.

Maurice Carême, L’arlequin, 1972

And suddenly, Paris stinks...

2011-10-17T11:03:00.001+02:00

I arrived in Paris 1 year and 7 months ago and I was in awe. Of course, I had been to Paris before, at least 10 times, but always as a tourist. So waking up on a Saturday morning and deciding to go strolling around île Saint-Louis, à l’improviste evening visits of the Tour Eiffel, eating baguettes whenever you want? It was a dream coming true!

And so I started living here and Paris surprised me in many ways. Independence by bike for not even 30€ a year, a swimming pool on the Seine in walking distance, the discovery of those delicious macarons and the realisation that people didn’t dress up (make up, short skirts) to go out! Vive Paris!

It was only recently that my dream image of Paris was shattered. Why? Because I’m leaving. Yes, not the other way around: I’m not leaving because I don’t like Paris anymore, I’m leaving and suddenly, Paris stinks… It stinks a lot. And almost everywhere. It’s as if people think it’s ok to use the streets of this amazing city as an urinoir. And with this, my mind started looking at Paris in a different way.

The difficulty of finding a flat and needing to document your entire life to get one, the hostility of people working in bars/restaurants/phone companies/social security services. Ever heard of customer service? I don’t think so… The dog poo on the streets, the dirt everywhere… The “well what can we do?” attitude about all the homeless people and those searching for food in garbage bins.

And finally, the pessimism. It’s a weird thing. An example: my company (English, international) has just introduced an amazing new employee benefit: all employees around the world get a day off on their birthday. This was announced yesterday and effective immediately. First reaction online from my English and American colleagues: “Amazing!! Great news!” First reaction in the French office? “Oh no, this can’t be serious, my birthday was last week/month.” Really? Really??!!

So I sigh and I think about how to bring this first immaculate “I love Paris” feeling back for my last 6 weeks in town. I’m guessing it will involve a lot of biking around, swimming on the Seine, going out in jeans. And macarons, lots of macarons.
And any of your suggestions too!

Bisous,

Louise

Flat hunting in Paris

2010-02-06T21:10:00.006+01:00

Since my last blog post, I've mainly started working (yep, it suddenly hit me that I'll also have to work in Paris - so goodbye first "WAAAAAAAAAAA Paris is great, it feels like a holidayyy!! feeling" :). Anyway, I do really like what I'm doing and I'm already feeling the advantages of working in a smaller office: you actually get the feeling that you can get to know everybody pretty well, you get involved into all kinds of projects which you usually wouldn't even know about (very interesting given that I work as a 'chef de projets' or project manager and love to learn new things all the time)!

I've been intrigued by the French lunch habits. First of all, they hate eating a sandwich while sitting at their desk as much as I do, so that was a good start! Secondly, I'm amazed by what they eat for lunch! Most of my colleagues start with a small salad, followed by a sandwich (NO, not a triangle white sandwich - but a nice baguette with salad, tomato, mayonnaise (yes!) and tuna or chicken or ... whatever you like). The sandwich can also be replaced by for example a pizza-bread or a plate of pasta. And then, after the main course, they all have a dessert!! And trust me, those desserts look DELICIOUS! I managed to have just a sandwich for 1,5 weeks until I cracked last Friday and bought a 'frangipanne' - mmmmmmmmm, delicious! Btw, I still think the sandwiches are huge and need to do my best to finish them (that is without a pre-salad and post-dessert). Only ate my dessert around 4pm! I love the fact that lunch is really an opportunity to relax and chat with your colleagues!

Apart from working, I started looking for a flat in Paris as well. Even when there's an agency that would help me out, I thought I'd have a look at seloger.com, thé site for flathunting in France apparently. After a few hours, I had found a lot of potentially interesting flats, but one PERFECT one! The pictures looked great, the location was perfect, the price was within our budget (luckily we were already used to London prices, so not too shocked about the Paris prices for a small 1 bedroom flat!) AND it was furnished - which isn't very common in Paris. So, I decided to send all the links to the interesting flats to that agency, but called the perfect one myself! I ended up visiting the flat on Wednesday morning and really liked it, so after consulting my fiancé, we decided to take it! And if you think that would be it, think again...

Renting a flat in Paris is just, let's say..., something different! You mainly need to collect lots and lots of pieces of official papers to proove that you're a potential good tenant. And then, very often you need a 'garant', someone who can pay the rent in case you're not able to. So again, lots and lots of documents... French administration suddenly means something to me, when beforehand I always thought "why keep people saying France is a bureaucracy?". I think I slowly see why!

The other thing is that flats move quickly, VERY quickly! In London, we were able to negotiate the start date whereas in Paris it was more or less: you like it, you take it or someone else will take it first... Anyway, I was quick and took it and am very very happy about it! Our new flat will be in the 12th arrondissement, it's at walking distance from my work (about 15mins), 5 mins from bois de vincennes (good for going running in the weekend!), furnished with nice and new furniture + very recently redone so it all looks great! Obviously it will take a bit more time to finalise all the papers (or what did you think), but I'm already very excited about it!!

And finally, I just realised that I haven't even mentioned the fact that we are getting married this year! Yes!!!! Preparations are underway, but what we've done so far already is
- booked the venue and DJ
- church and priest have been informed of the date of our wedding
- found my wedding dress (!!!!!!) and Maarten's wedding suit and the wedding bands!
- created a draft list of attendees

It's so much fun to think about our big day and to prepare for it. And even when so many people say that it's sooo much work, it doesn't really feel like that. And NO, I'm not managing this as a project (this is, strangely, the first question my colleagues asked me when I told them I got engaged - yep...)

And finally, on Tuesday my fiancé joins me in Paris, so I can't wait to really start discovering Paris together!

So long, fare well, mes amis! Oh and let me know if you know people in Paris too!

Louise

Last days in London - first days in Paris!

2010-01-30T15:42:00.006+01:00

Hmmm, should I try to write this one in English? Belgian people will be ok with it + my friends in the UK would finally understand a blog post of mine! Let's try it. Oh and just ignore any spelling / grammar mistakes, ok? Great, let's go!

Last days in the UK
Apart from working like a crazy person to try and finish off my UK work, I spent my last days in the UK trying to do things I knew I would miss after leaving London:

1) Go to the gym: Yep, tried out bodyjam, yoga and zumba and went swimming quite a few times! Done
2) English breakfast: this is the only English 'dish' I will miss so had one in the last weekend in Ealing
3) Cider: had enough of this during my leaving drinks :) Great evening with so many amazing colleagues who all came to say goodbye... I'm glad I'm not changing companies, so I will keep having the opportunity to catch up with all of them when I need to be in the UK from time to time! I have learned so much in my 1 year and 7 months in the UK, thanks to all of them!
4) Sushi and Thai food: went for sushi on my last night out in London with my 2 best friends who I will miss more than anything else! One of them actually taught me how to use chopsticks properly a few months ago, so I can finally eat sushi in a decent way! Had Thai for my last lunch in the UK, mmm
5) London: I have always said that I've never really been in Love with London, but that doesn't mean that I won't miss it. So much culture, so many great places to go, always something to do. In my last weekend before leaving the UK, we went to Hampstead heath to check out the view of London. A long trip from Ealing but a very rewarding view of London at sunset!

First days in Paris
So my company had this really interesting job opportunity in Paris and I thought: that's where I want to go. Having studied French and Spanish at university, it seemed the perfect opportunity to combine my work experience in project management and my studies.

I left the UK on a Tuesday evening, after a last working day in the UK with lots of catch-ups with people who's feedback I value a lot. One big trolley, a bit too heavy for me, with all my clothes for 1 month and I was gone! I can tell you now that the London tube is no fun at all, especially around 17h30 when you're so much slower than everybody else due to the trolley... Finally made it to Saint-Pancras where I decided to buy a half price WHSmith book for the last time (why would you not buy a book if it's only 4£?) and a Time Out about Paris. After 2h 30 mins, the train arrived in Paris, where the journey was even more painful because by now my hands just really hurt a lot. Anyway, I arrived in our temporary flat around 23h and god I love this place! It's old but good old, with dark wooden floors and high ceilings, a television, internet, a bath and a dish washer! Pure luxury for me :) Of course I'm looking for a permanent flat now as this is just for a month, but I will make sure I enjoy the temporary luxury :) The area is nice as well, next to Gare Saint-Lazare, in 'le quartier européen'.

My first day 'in the French office' was actually like this: getting up at 5h30 (yes... and the night beforehand I actually went to bed really late because I'm one of those people who doesn't feel comfortable until my -huge trolley- bags are unpacked and everything has its own place... i know) - taking the train to Saint-Etienne, which is even further than Lyon, attending an all team meeting from 10 to 16h and take the train back! Very very intense but a great first day as I got the chance to talk to a lot of people and could present myself and the work I've done beforehand, in French (et oui!).

On Thursday and Friday I practised the art of switching between English and French without thinking about it (which is still a bit weird, because I also still have this third, Dutch, language in my head). It's going quite well! On Thursday evening I went out with the 'expats'. It's not just English people as you would expect, but actually a mix of Australian, Spanish, Belgian (ok, that's me) and English. We went to a nice restaurant close to Place Monge and for a drink afterwards, really a nice area (and evening!)

And yesterday I met up with a friend from university to go for a drink and watch a concert, which was just amazing so all I can say is that I love Paris already...!

First observations about Paris/France (in random order + only personal impressions so no general truths!):

people are not as dressed up as in London (which is definitely a good thing, I think!) I feel a lot more normal now, which wasn't the case when I sat on a London tube on a Saturday evening and only saw girls who almost didn't wear anything at all - I still wonder why that is?)
old brasseries and cafés are as cool as the fancy bars in London, even when they don't look like it when you first enter
when you ask for a glass of wine in a pub or bar you get a really small mini-glass, but the wine is excellent!
French people eat their salad first and only then they start eating their meat and potatoes/rice...
Baguettes are really as delicious as you think they are!!! Same for the 'pains au chocolat'!
People eat more lentils than in the UK and Belgium
As my Belgian friend knows quite a few singers/musicians, I've already had the pleasure to go to a gig which I wouldn't have known about in a 100 years if it wasn't for her. In a small venue, 'La Java', close to metro Belleville, I've seen the band 'The effervescing paintbox' http://www.la-java.fr/#Scene_1 - great band, really cool songs, just a difficult name if you ask me!
French people like you a lot more when you show that you want to make an effort to speak French, which is obviously really good for me as I really want to improve my French now!
People are very friendly. Every morning, in the elevator (our office is on the 10th floor), everybody says 'bonjour' when you enter the elevator and 'bonne journée' when you leave the elevator
When you arrive in the office you say hi to everybody individually, and if you wish, you give everybody 2 kisses. I've done it for the first time on Friday and secretly felt a little bit like a real French person :)
The radio station 'Virgin' just plays music all day, English, American, French songs and even Milow today, heyy!
In Paris, the 'Vélib' system is a real success. You pay a yearly sum and then you can just use any 'vélib' bike which you can find anywhere in town. As long as you don't use it for more than 30mins, it's free, you pay when you do more than 30 mins. My colleagues love it, my friends told me that it's sometimes really hard to find a spot to park them again (thus forcing you to pay as you keep it more than 30 mins)... Will have to check it out first before I decide what to do
Paris is a lot smaller than London, you can get around so easily by tube but also just on foot (or indeed, bike)

Well, that's it for now, time to look at flats online! Keep in touch, people in London and Belgium!

Gros bisous,

Louise x

En wat zou ik na een jaar in Londen al moeilijk kunnen missen?

2009-09-20T16:30:00.004+02:00

Uiteraard zijn er ook een heel aantal positieve kanten aan in Londen wonen. Daarom, hieronder wat ik al moeilijk zou kunnen missen nu!

1) Gaan joggen
--> In Engeland zijn mensen toch wel een beetje sportiever dan in België... 99% van onze collega's hebben een fitness-abonnement en de fitness op het werk zit heel vaak vol, voor, tijdens en na het werk. Uiteraard heeft dat een positieve invloed en daardoor ben ik ook aan start to run begonnen en loop ik nu 3x per week iets meer dan een half uur :)

2) English breakfast
--> Eieren, spek, witte bonen in tomatensaus, mjam! We eten dit nu ook al soms gewoon bij ons thuis in het weekend. Niet gezond, maar wel heel lekker :)

3) Cider
--> Aangezien ik geen bierdrinker ben (behalve Kriek), zijn de alternatieven voor mij op café wijn of cider en cider is lekker!

4) Sushi en Thais eten
--> De Engelse keuken, daar kan ik nauwelijks iets positiefs over zeggen, maar in Londen zijn er natuurlijk wel heel veel goeie buitenlandse restaurants. In Londen heb ik sushi leren eten en ook met de Thaise keuken kennis gemaakt. Heel lekker eten en helemaal niet duur!

5) Social events op het werk
--> Elke maand is er wel iets te doen op het werk, zoals een sportdag, karaoke, een zomerbal. Altijd leuk om je collega's op een andere manier te leren kennen en steevast goeie feestjes!

6) De cultuur
--> Londen is ongelofelijk! Elke week kan Time Out een volledig magazine vullen met alles wat er in Londen te doen is. Bijna alle musea zijn gratis en het zijn er heel wat! Naast musea zijn er ook heel wat mooie gallerijen, zoals de Saatchi of the Hayward Gallery, allemaal heel erg de moeite! Kunstliefhebbers blijven hier niet op hun honger zitten, en dat is leuk!

7) De optredens en de clubs
--> Er zijn zo-veel optredens, het is bijna niet te geloven! Intussen hebben wij al Coldplay, the Killers, Milow (in Londen, jawel, voor 80 man of zo!), All American Rejects en vele onbekende groepjes gezien! Talloze clubs ook uiteraard, en zelfs al sluiten ze vroeger dan in België, clubs zoals de Guanabara zijn toch echt wel de max!

8) De UK verkennen
--> Misschien ben ik wel meer verliefd op de UK dan op Londen! Telkens we op de trein zitten die wegrijdt uit Londen, verwonder ik me over hoe mooi, groen en wijds de UK is. Topuitstappen tot nu toe waren vast en zeker de Lake District en Cornwall.

9) Wandelen naar het werk - in het groen wonen - geen auto nodig hebben!
--> 2 minuten lopen naar het werk, zalig! En geen auto's horen wanneer we in onze flat zijn en enkel groen zien als we naar buiten kijken. Geen auto nodig hebben is zo'n ongelofelijke luxe. Overal naartoe kunnen met de metro en nachtbussen - pure luxe!

10) Mensen van overal leren kennen - wonen in een multiculturele samenleving
--> Een beetje zoals mijn Erasmusjaar in Salamanca: het is zooo zalig om mensen van overal te leren kennen en hun visie op de dingen te ontdekken en te bediscussiëren. Mijn beste vriendinnen in Londen zijn een Zweedse en een Waalse, die alletwee een Engelse vriend hebben. Een mooie mix dus :) Daarnaast was het eerst een beetje vreemd om soms als enige blanke op de bus te zitten maar intussen zijn we dat zodanig gewoon dat het soms al raar is om naar wit West-Vlaanderen terug te keren :)

Wat mist een Belg in Londen?

2009-09-20T15:52:00.006+02:00

Na 1 jaar, 2 maand en 21 dagen in Londen te wonen, dacht ik dat het tijd was om eens op te sommen wat ik nog steeds mis als Belg in Londen (in willekeurige volgorde):

1) Lekker brood
--> die rijke Belgische variatie, van lichtbruin tot volkoren, tot 4-6-8-10...granenbroodjes. Kunnen kiezen uit 5 bakkers in een straal van 1 km en dus bijna nooit hetzelfde brood moeten eten... In Ealing zijn er een paar Poolse bakkers, met 1 à 2 bruine broden, dus helemaal niet hetzelfde! Om dan nog maar te zwijgen over het witte toastbrood dat de meeste Engelsen eten - de naam brood niet waardig volgens mij!

2) Paprika, pickles en ketchup chips
--> In Engeland kan je letterlijk de vreemdste smaken van chips vinden - roast chicken, marmite, cheese and onion... maar niemand die op het idee komt om paprika, pickles en ketchup chips te lanceren in de UK, toch duidelijk superieure smaken!!! En de Engelsen eten dus ook chips bij hun eten, daar ben ik nog steeds niet aan gewend...

3) Lekker vlees
--> Geen slagers, dat zegt het zo wel zeker?

4) Een bicky met frietjes en mayonaise
--> Geen frietkoten. Als je frieten bestelt in een pub, dan krijg je meestal van die dikke. En mayonaise is vaak eerder dressing of slasaus. Eén van de enige dingen die we nooit in Engeland kopen, maar invoeren vanuit België :)

5) Kriek Lindemans (en appeljenever)
--> Al kan je in sommige cafés wel Kriek vinden, een goeie Kriek Lindemans ben ik nog niet tegengekomen voorlopig! Ook een goed glaasje appeljenever voeren we soms in :)

6) De Standaard
--> Nog niet gevonden in Ealing en een echte krant heeft toch nog altijd meer charme dan de internet versie, vind ik! Dagelijks door de Standaard bladeren, dat was toch tof :)

7) Studio Brussel
--> Al zijn we niet ontevreden over X-fm, een Engelse indierock zender

8) Mijn zus, ouders, grootouders, neven, nichtjes, onze families en Wardje (onze kat)!
--> Uiteraard! Al komen we wel elke maand voor een weekendje naar België, dus dat valt uiteindelijk wel mee

9) Onze vrienden
--> Dat is al iets moeilijker, aangezien het al een uitdaging is om onze ouders, grootouders, zussen te zien in de weekends dat we in België zijn... Maar met goeie planning geraken we er wel, al duurt het soms wel even :)

10) Stekken geven aan collega's
--> Ik kan zeker niet klagen over mijn Engels en ben goed in staat om presentaties te geven in het Engels, te discussiëren en alles wat je wilt. Behalve goedbedoelde stekken geven, omdat dat voor mij in het Engels toch nog altijd een beetje moeilijker is

Het winnende varkentje, Twitter, Egypte en Londen

2009-07-11T22:48:00.004+02:00

Hey hey,

Ik moet toegeven dat ik m'n blog schromelijk verwaarloosd heb in de voorbije maanden. Net als met Facebook een jaar geleden of zo heb ik nu weer een nieuwe reden en weer is het een 'nieuw' technologisch snufje. Twitter! Niet zo nieuw natuurlijk, aangezien ik al een account heb sinds 3 januari 2008 en op die dag ook m'n eerste (niet echt memorabele) tweet postte - zijnde "first twittersteps"... Maar, om heel eerlijk te zijn, heel het eerste jaar was Twitter voor mij toch vooral een manier om te communiceren met m'n collega's in IndieGroup en dan later in TelevicEducation.

En dan, toen ik naar Londen verhuisde, bleken er toch meer mensen Twitter te gebruiken dan ik dacht en is het zo wat omgeslaan voor mij. Wat is twitter nu juist? Eerst en vooral: heel simpel :) Je beantwoordt gewoon 1 vraag: "What are you doing?" en hebt maximum 140 karakters om te zeggen wat je aan het doen bent. Wat is het verschil met de Facebook status updates dan, vraag je je af? Wel, in het begin, toen ik enkel mensen volgde die ik ken op Twitter, was het voor mij eigenlijk praktisch gelijk. Tot op de dag van vandaag kan je op mijn Facebook dan ook al m'n Twitterupdates lezen (heb die aan elkaar gelinkt). Maar nu ik meer en meer Belgen in het buitenland probeer te volgen op Twitter, besef ik dat het grootste verschil is dat je op Twitter echt zo meer gedachten of weetjes of interessante artikels of dingen die te doen zijn post, terwijl je op Facebook eerder vrienden op de hoogte wilt houden van wat je doet. Voor mij is het verschil voorlopig niet echt zo groot, maar op Twitter kan je wel iedereen volgen die je wilt, tot beroemdheden toe (bv. ik volg Lily Allen, Coldplay, the Counting Crows... die dan bv foto's van hun optredens erop zetten).

Anyway, dat is dus de reden waarom ik m'n blog niet meer upgedated heb sinds april :s - eerlijk is eerlijk: het is gewoon veel gemakkelijker om 140 karakter tellende berichtjes de wereld in te sturen dan een blog.

Dus: de boodschap is: sluit u aan bij de Twittergemeenschap (ofte 'tweeple' = 'people who tweet' en 'tweeten' is berichtjes op twitter zetten) en follow louisedejager - en ook, vraag het gewoon aan mij als je er vragen over hebt he! Zelfs de Standaard begint er nu al meer en meer naar te verwijzen, dus 't is echt wel aan't doorbreken :)

Kleine update dus ook nog: sinds onze varkenswedstrijd (MIJN varkentje won!) zijn we voor 2 weken op reis geweest naar Egypte ipv Mexico en het was heeeeeel interessant, relaxerend en gewoon zalig! We verbleven voor 2 weken in Luxor en hebben daar echt heel veel bezocht (meestal met een fiets die we gehuurd hadden), zijn ook naar Aswan en Caïro geweest (met de trein) en waren onder de indruk van Egypte. Nu, die reis verdient uiteraard een aparte post, dus Maarten en ik proberen dat zeker in orde te brengen in de volgende weken...

En dan sinds midden mei ben ik van team veranderd op het werk, zodat ik nu in het echte PMO (project management office)-team van het bedrijf werk, wat echt wel heel interessant is voor mij. Na m'n PRINCE2 cursus is het de moeite om te zien hoe het in de praktijk allemaal in z'n werk gaat. Voorlopige conclusie is wel dat ik er met m'n gezond verstand, gestructureerde aanpak en West-Vlaamse werkkracht en doorzettingsvermogen nog vree goed meekan met m'n meer ervaren collega's, wat uiteraard positief is :)

Ik werk nu al een jaar bij dunnhumby, wat gaat beginnen resulteren in herhalingen van activiteitenverslagen van vorig jaar, want volgende vrijdag is het weer summerball (enige event waar partners mee zijn - niet dat wij daar last van hebben ;)), gratis diner en drank en dans-en babbelavond, ik kijk er al naar uit!

En intussen verkennen we Londen ook verder. Zijn de afgelopen weken bv. naar een voordracht van Carlos Ruiz Zafon gaan luisteren over z'n nieuwe boek 'The Angel's Game', naar het English National Ballet gaan kijken in Saint-Paul's Cathedral, naar 'la clique' gaan kijken... Er is superveel te zien, maar dankzij Time Out magazine weten we nu ook wat waar en dat helpt veel!

Alles prima dus, bezoek is nog steeds zeer welkom, so just let me know!

Tot de volgende,

Louise

ps: ook berichtjes/mails in het Frans en Spaans zijn zeer welkom aangezien die talen stilaan ferm verdrukt worden door het Engels... Jo...!

ps2: ik moest plots denken aan het prachtige gedicht 'le pont mirabeau' dat we in het zesde middelbaar van Jo Berten (onze leraar Frans en absoluut mijn inspiratiebron om Romaanse te gaan studeren 7 (7? 7!) jaar geleden) vanbuiten moesten leren. Het lukt niet om het te plakken hier en wil geen plagiaatproblemen hebben, maar de eerste lijnen zijn
"Sous le pont Mirabeau coule la Seine
Et nos amours
Faut-il qu'il m'en souvienne
La joie venait toujours après la peine" (Guillaume Appolinaire, le pont mirabeau) Check het hele gedicht, het is echt heel mooi vind ik!

Nu ben ik echt door, m'n twitteraccount nog eens gaan checken :)

Swine flu: wie tekende er het mooiste zwijntje?

2009-04-28T19:08:00.009+02:00

Amai, we hadden ook eens een reisje geboekt naar Mexico... Breekt die zwijnegriep toch niet uit een week voor we moesten vertrekken... PFFFF!! Nuja, intussen hebben we dus besloten om nu niet te gaan, niet zozeer omdat we denken dat we ook de griep gaan krijgen, maar vooral om niet het risico te lopen dat we daar 2 dagen zijn en alle restaurants / toeristische attracties / openbaar vervoer gesloten worden... En ook, ik denk niet dat het echt een relaxte reis ging geweest zijn, als je met een maskertje voor je mond moet rondlopen en je constant op je hoede moet zijn over niet te dicht bij andere mensen te komen enzovoort.

Decision taken dus... Gelukkig gaan we blijkbaar exact dezelfde reis kunnen doen binnen de volgende 12 maanden, dus al bij al is de schade nog beperkt... Maar uiteraard zijn we alletwee ontgoocheld, aangezien we de voorbije weken echt veel over de Maya's beginnen lezen waren en echt opgetogen waren over onze reis...

Ook in hetzelfde thema, probeerden Maarten en ik alletwee een zo mooi mogelijk varkentje te tekenen. Ondanks mijn paar jaar in de tekenacademie ben ik geen groot tekentalent... Over Maarten zeg ik niets :), maar uiteraard vond hij zijn zwijntje veel mooier dan het mijne! Daarom deze vraag:

Welk zwijntje is volgens jou het mooiste?

Zwijntje 1

Zwijntje 2

STEM NU!!! :) -- rechtsboven!

Tot de volgende!

Louise

Winter in Minneapolis…

2009-03-12T04:30:00.008+01:00

Jaja, officieel mag de lente dan al naderen, maar in Minnesota in de States is het nog even wachten tot de winter voorbij is…

De voorbije maanden kreeg ik allerlei onheilspellende berichten uit Minneapolis van m’n collega’s daar: het sneeuwde er voortdurend, was er ongelofelijk koud (tot -30 graden Celsius), het zoontje van een collega kon maar voor maximum 30 minuten buiten lopen (volledig ingeduffeld) vooraleer hij blauw van de kou was en absoluut terug naar binnen moest… Nu, als je dat zo over de telefoon hoort denk je van “jaja, dat zal allemaal wel meevallen…” en de eerste week was het hier helemaal niet echt superkoud. Tussen -5 en +2 graden, mooie blauwe lucht en een zonnetje, echt wel te genieten!

Tot deze week… Gisteren, dinsdag, was er voortdurend een ‘sneeuw’waarschuwing (zo’n 20 cm was er voorspeld). Het gevolg was dat iedereen op het werk voortdurend naar buiten keek om zeker op tijd te kunnen terugkeren naar huis. Als het echt zwaar sneeuwt, dan neemt iedereen blijkbaar vlug de auto om naar huis te gaan. Grappig! Spijtiggenoeg wilde de sneeuw niet echt mee, en meer dan een centimetertje is er niet gevallen. Ik hoop wel dat het eens echt sneeuwt voor ik hier vertrek, dan heb ik dat ook weeral eens meegemaakt.

Vandaag was het wel echt KOUD: -2 graden Fahrenheit, wat rond de -17 graden Celsius is! En absoluut kouder dan ik ooit ervaren heb. Nuja, ‘ervaren’. ‘s Morgens stappen we in de auto via de ondergrondse parking, op het werk stappen we uit in een parking en stappen we vlug naar binnen. Nu, die 2 minuten die we nodig hebben om uit de auto te stappen, onze tassen te nemen van de achterbank en de parking over te steken, waren absoluut de 2 koudste ooit! Ongelofelijk, je bent nog maar 2 stappen ver en je voeten en benen zijn al ijskoud, vooral door die snijdende wind… brrrr!

Als het zo koud is van ‘t weekend, denk ik dat ik niet te veel buiten ga komen. ‘t Is gewoon echt niet aangenaam om rond te lopen in die koude…

Dit weekend heb ik me wel geamuseerd. Op vrijdagavond heb ik (op heel late leeftijd, I know), de serie ‘The OC’ ontdekt, waarvan Lauren de hele eerste episode heeft liggen… Ik had zin in iets hersenloos en ontspannends en dat bleek het absoluut te zijn! Ik had weliswaar geen rekening gehouden met het verslavende effect, met als gevolg dat ik een paar dagen later al aan DVD nummer 4 zat (met 4 afleveringen per DVD is dat toch een treffelijk tempo zou ik denken!)… Maar aangezien ik hier afgezonderd zit van familie, vrienden en Maarten, mag dat wel eens denk ik :)

Op zaterdag heb ik dan het‘Walker Art Center’ bezocht in Downtown Minneapolis (http://www.walkerart.org/index.wac), blijkbaar nog een bekend museum voor moderne kunst. En het was de moeite! Warhole, Lichtenstein en een heleboel onbekende artiesten. Voor mij was het algemene gevoel zo van: ok, 80% zegt me niet direct iets of raakt me niet, maar 20% is toch wel goed gevonden en interessant! Dus zeker de moeite! Ook het gebouw zelf is prachtig! Ik heb hier uiteraard ook collega’s, maar Lauren was terug naar Cincinatti en een andere collega woont hier met z’n gezin, dus er bleven er nog maar 3 over die mogelijk mee wilden gaan. Uiteindelijk vergezelde een collega uit India me, die voor 2 maanden in Minneapolis werkt. Ik was wel blij dat ik niet alleen was, want achteraf hebben we dan downtown Minneapolis verkend. Eerst de Saint-Mary basilica bezocht, echt mooi! En dan wat door de straten van downtown Mini gewandeld. Nog veel zwarte bendetjes dus blij dat ik niet alleen was. Uiteindelijk dan iets gedronken in Hard Rock Café Minneapolis en een glas erbij gekregen (juij) en in de skywalks gelopen (gezien de koude temperaturen kan je heel Minneapolis doorkruisen in skywalks - gangen tussen alle gebouwen!) ! Een geslaagde dag dus!

Walker art center

Saint-Mary's Basilica

Volgend weekend gaan we misschien met een paar collega’s een auto huren en naar Saint-Paul rijden (jawel, met een imposante kathedraal). Maar eerst dus afwachten wat het weer hier doet.

Kort samengevat, it’s still awesome here :)

Hasta la proxima! x

Een skywalk in Minneapolis

Louise @ Minneapolis

2009-03-04T02:16:00.005+01:00

Hey hey

Werken in het 'International Expansion Team' in dunnhumby heeft zo z'n gevolgen: je werkt samen met mensen die letterlijk een week per maand in Mexico - Turkije - US en de UK leven (en dan heel het jaar door). Het wil ook zeggen dat je moet leren samenwerken met mensen die op duizenden kilometers van jou werken en dat je moet proberen een team op te bouwen zonder elkaar effectief te zien... Een ander gevolg is dat je senior manager op een woensdagavond plots kan zeggen: 'Louise, what would you think about going to Minneapolis for a month next week?'... Dat vinden zij dus doodgewoon!

Na even nadenken vond ik dat ik de kans moest grijpen om voor een paar weken in ons team in de US in Minneapolis te gaan werken. Ik zal me concentreren op een specifiek project voor onze klant (die nu wegens contractredenen niet meer genoemd kan worden, maar het is een 'grote Amerikaanse Consumer Electronics keten', waarvan er nu eigenlijk maar 1 meer is :).

Op zondag vertrok ik vanuit Heathrow naar Minneapolis, gelukkig een rechtstreekse vlucht! Maarten vergezelde me naar Heathrow zodat we maar op het laatste moment afscheid moesten nemen... Ik vertrok rond 12u 's middags en kwam aan rond 3u in de namiddag (intussen wel 9u gevlogen...). De vlucht verliep zonder problemen en ik heb me goed kunnen bezighouden met naar m'n ipod luisteren, in Obama's laatste boek te lezen, naar Slumdog Millionaire en Twilight te kijken (wel net de clue van Twilight gemist, aangezien we toen landden, maar echt erg vind ik dat niet ;). Slumdog Millionaire vond ik wel heel goed, origineel en toffe muziek. Misschien had ik toch beter gewacht om de film op een groter scherm te zien, want zelfs al vond ik het een goeie film, dan nog lijken 8 Oscars wel extreem veel, niet?

In Minneapolis dan vlot door de douane geraakt. Moeilijkste vraag was of ik een Amerikaanse vriend of verloofde had, waarop ik trots zei: Nee, een Belg :) (vriend he, niet verloofde) en de douanier wist blijkbaar van het bestaan van Wallonie en Vlaanderen af, wat ik al sterk vond! Dan gezegd dat ik van Brugge ben en toen was't heel in orde :) Na nog een tijdje wachten landde Lauren ook, de collega bij wie ik blijf slapen.

Ik verblijf dus bij Lauren, in een mooie grote flat met 2 slaapkamers en 2 badkamers, luxe dus! Ook een open haard, droogkast, afwasmachine en televisie, allemaal dingen die ik absoluut niet mis in Londen, maar die wel aangenaam zijn :) En wat ook superleuk is, is dat ze een kat heeft, genaamd 'Danger Cat'. Dat is zo mogelijk de grootste knuffelkat die ik ooit gezien heb. Als je hem niet knuffelt, dan komt hij zelf wel knuffelen en aandacht vragen (en echt heel de tijd). En Danger Cat blijft ook in Minneapolis tijdens het weekend (terwijl Lauren voor het weekend naar huis gaat), dus ik ga me niet zo alleen voelen daardoor denk ik!

Lauren en Danger Cat!

Het is hier echt koud - heel de tijd zeker onder 0 en ik denk dat het vandaag rond -5 was en dat ze zeiden dat het echt goed meeviel voor de tijd van het jaar... Maar eigenlijk is het nog niet zo erg, omdat de zon heel de tijd schijnt en er een mooie blauwe hemel is. En echt veel ben ik ook nog niet buiten geweest tot nu toe...

Van't weekend gaan we waarschijnlijk met een paar collega's Minneapolis verkennen, ik kijk er al naar uit!

Aangezien ik nu wel veel vrije tijd ga hebben in het weekend en zo, zal ik m'n blog zeker wat regelmatiger updaten!

Tot de volgende dus!

Nu zie je waarom ze hem Danger Cat noemen!

Louise xxx

Wenen en Istanbul!

2008-11-09T21:01:00.014+01:00

Hi all!

Het drukke leven in Londen heeft er voor gezorgd dat ik m'n blog wat verwaarloosd heb... Daarom maak ik van de gelegenheid gebruik om nu even wat foto's te uploaden, zodat jullie minstens weten waar ik zo allemaal geweest ben... En m'n goeie voornemen voor 2009 is alvast om m'n blog wat beter up to date te houden!

Onze eerste trip, in oktober, was naar Wenen. Een korte samenvatting (of wat ik me er nu nog van herinner):
- prachtig weer
- zeer monumentale gebouwen
- ons Duits is echt niet al te best (wanhopig proberen duidelijk te maken dat we een bankautomaat zochten, probeerden we het met 'Cash machine?' terwijl het 'Bankomate' bleek te zijn... -en niet Wash machine, zoals de Oostenrijkers dachten...)
- het absolute hoogtepunt voor mij was mijn eerste opera! We gingen kijken naar La traviata van Verdi in de Weense Staatsoper en het was prachtig!!
- een ander hoogtepunt zijn de koffiehuizen, dé aanrader voor ons was Demel, waar ze een verrukkelijke warme chocomelk verkopen, naast vele lekkere taartjes natuurlijk!

Het stadhuis

Lekkere taart en hot chocolate in Demel!

Mooie zonsondergang aan het Sissikasteel

Voor m'n werk ben ik dan ook naar Istanbul geweest voor een weekje. Ik logeerde in een zeer mooi hotel (http://www.marmarapera.com/), maar heb spijtiggenoeg niet veel meer gezien van de stad dan het uitzicht vanuit m'n hotelkamer! Volgende keer beter ;) en gelukkig wel veel gewerkt natuurlijk!

Uitzicht vanuit de hotelkamer in Istanbul

Tot binnenkort voor een nieuwe update!

But who killed Laura Palmer?

2008-09-20T12:07:00.009+02:00

Dag vriendjes en vriendinnetjes,

De laatste dag van de zomer en het zonnetje lijkt het eindelijk begrepen te hebben... Dit weekend zijn we nog eens in België, goed om familie en vrienden een (vaak te kort) bezoekje te brengen.

Intussen gaat alles z'n gangetje in Londen. Op het werk zit m'n proefperiode er bijna op, m'n manager heeft m'n proefperiode in feite al goedgekeurd, met veel positief commentaar :). Da's dus prima. Qua vrijetijdsbesteding heb ik de nieuwsbrief van Time Out ontdekt, dat is een magazine waarin alle mogelijke activiteiten in Londen beschreven staan. Ik heb tot nu toe meegedaan aan 2 wedstrijden en 2x gewonnen! De eerste keer won ik 2 tickets voor de film Bullitt (http://www.imdb.com/title/tt0062765/) in het Serpentine Gallery Pavilion (http://www.serpentinegallery.org/). Dat bleek een zeer speciaal gebouw te zijn, waar we praktisch in open lucht die film, een oude good cop-bad cop movie, konden bekijken. Interessant!

Serpentine Gallery Pavilion

De tweede keer won ik 2 tickets voor de film "I've loved you so long". Pas toen we in de cinema zaten (deze keer wel in een gewone cinema in het centrum van 't stad), besefte ik dat het de film "Il y a longtemps que je t'aime" was met een flashy Engelse titel (http://us.imdb.com/title/tt1068649/). De film was gelukkig niet gedubd, dus gewoon in het Frans, met Engelse ondertitels. Ik vond het een enorm goeie film. Het gaat over 2 zussen die elkaar 15 jaar niet gezien hebben en de film vertelt beetje bij beetje hoe dat komt. Aanrader!

Intussen lijkt Fulham goed bezig te zijn, vorige week zaterdag wonnen ze met gemak van Bolton. We gingen kijken en zagen dat het goed was (2-1)!

Dankzij m'n papa hebben we de voorbije weken Twinpeaks (http://nl.wikipedia.org/wiki/Twin_Peaks) leren kennen en de vraag 'Who killed Laura Palmer' spookte dan ook meermaals door ons hoofd. Intussen is de serie deel gaan uitmaken van onze avonden, zodat we altijd wel naar een Twinpeaks kijken, gevolgd door een Seinfeldje (een beetje humor voor het slapengaan kan nooit kwaad ;). Voor de mensen die Seinfeld niet kennen; de serie valt te omschrijven als een Friendsachtige reeks, maar met eerder loser personages. Ze omschrijven het zelf als 'a show about nothing'. Go check that out!

Seinfeld

Op het werk zijn de nieuwe graduates ook gearriveerd en traditioneel is er volgende week de Beer and Curry night, waarop de nieuwelingen uitgedaagd worden om een bierestafette te doen tegen de topmanagers van dunnhumby. Ik kijk er al naar uit (en ben vooral blij dat ik daar niet aan mee hoef te doen ;).

Nu is het tijd om van het zonnetje te gaan genieten,

Tot gauw en moest er iemand zin hebben om af te komen naar Londen, laat het me weten!

…en plots was het 31 augustus…

2008-08-31T17:14:00.009+02:00

Ik kan niet geloven hoe snel de tijd vliegt, ik werk intussen al 2 maand voor dunnhumby en we wonen ook al een maand in onze flat…

Zoals jullie gemerkt hebben, blijft er niet veel tijd over om te bloggen. Maar, dit weekend breng ik uitzonderlijk alleen in Londen door, dus het was nu of nooit!

Hoe het met mij gaat intussen? Meer dan prima zou ik zeggen. Een overzicht:

Werk
Op het werk gaat het ronduit goed. Ik heb mijn basistaken al goed onder de knie, alles gaat al wat vlugger, wat ervoor zorgt dat ik meer tijd heb voor het echte projectmanagement (volgens mij). Daaronder versta ik: meer tijd om mensen op te bellen en uitleg te vragen, meer taken van mensen opvolgen en op tijd signaleren als iemand iets vergeten is en tenslotte, tijd om documenten te maken die ervoor zorgen dat we onze kennis optimaal benutten in alle landen waar we aanwezig zijn voor Best Buy. Concreet betekent dit dat ik veel conference calls doe om informatie te verzamelen, die informatie dan in een document giet en dat dan na controle over het team verspreid. Een ideale kans natuurlijk ook voor mij om meer in detail te weten te komen over wat onze mensen ter plaatse exact doen.
Een ander positief feit is dat ik de laatste weken ook meer en meer het gevoel heb dat de collega’s rondom me (niet de mensen met wie ik rechtstreeks werk, maar die wel redelijk gelijkaardig werk doen voor andere projecten) weten wie ik ben en wat ik doe. Overleggen met andere project managers is uiteraard zeer leerrijk en hoe meer mensen me kennen in het bedrijf, hoe beter natuurlijk!
Professioneel gezien alles prima dus!

Flat
Nadat onze kleerkast ineengevezen was en het salontafeltje neergepoot, hadden we meteen het gevoel dat onze flat nu echt ons nestje was. Intussen is er niet veel meer veranderd, dit weekend heb ik wel nog een paar kussentjes voor in de zetel en een vaas (met bloemetjes in) gekocht. Dat is natuurlijk het risico van een vrouw een weekend alleen in de flat te laten ;). De was-, strijk-, kuis- en kookactiviteiten gaan hun gewone gang, niets spectaculairs te melden op dat front!

In dit gebouw bevindt onze flat zich

Het bewijs dat ik de kast ineengeschroefd heb...

... en dat Maarten effectief kookt

Vakantie
Eind augustus hebben we een weekje verlof genomen en waar zouden we die tijd beter kunnen doorbrengen dan in België? Een geslaagde barbecue in Anzegem, een gezellige taartnamiddag in Brugge, een lekker belegd broodje in Gent, een bakje frieten en een Bicky op de Oude Markt in Leuven gevolgd door paar Kriekjes/pintjes… Zalig! Het leukste was natuurlijk dat we bijna al onze vrienden en familie terug gezien hebben en dat we nu eens tijd hadden om op ons gemak bij te babbelen. Nog eens bedankt iedereen om af te komen (en om zo’n lekkere taarten te bakken!).

Sociaal
Na 2 maand begin je natuurlijk wel al wat mensen te kennen ook! En zoals jullie al weten is dunnhumby een zeer sociaal bedrijf dat ervoor zorgt dat je vlug veel mensen kunt leren kennen als je dat wilt. De afgelopen 2 maanden heb ik vooral genoten van de volgende sociale activiteiten:

The Northstar
Dit is de pub waar we elke vrijdag na het werk naartoe gaan met de collega’s. Er zitten altijd wel tientallen dunnhumby mensen, dus ideaal om mensen te leren kennen of bij te babbelen met mensen die je al vaag kent. Bij gebrek aan Kriek drink ik tegenwoordig meestal cider, Belgisch appelbier (nog NOOIT gezien in België trouwens…) of Frühli (aardbeienbier).

Het Summer ball
Hoewel het feestje achteraf niet supergeslaagd was, toch een leuke herinnering.

that smile says it all

Sports Day
Afgelopen vrijdag was het ‘sportdag’ of beter ‘sportavond’, na het werk dus. De weken voordien werden we al bestookt met e-mails van het social committee die ons vertelden dat we opgedeeld waren in groepen van rond de 8 man. Elk team moest zich verkleden naar een Chinese horoscoopfiguur. Gelukkig zat ik niet in team rat of sheep, maar in TEAM TIGER! Kijk maar eens naar onze mooie outfit:

4 dh tigers

Mooi uitgedost begon ons team vol goeie moed aan de activiteiten. Als je er één iets over kunt zeggen, dan is het wel dat niemand zou kunnen raden dat het een personeelsactiviteit was. Iedereen was supergoed verkleed (zeker de apen met hun bruine kostuums, bananen en pindanootjes en de hanen die creatief geweest waren met plastiek handschoenen op hun hoofd en aan hun voeten), zo goed als elk team speelde vals en toen er eieren aan te pas kwamen werd meer dan 1 persoon ‘ge-egd’ (= één of meer ei tegen je gegooid krijgen)… Maar wel dolle pret natuurlijk. Met een mix van een beetje vals spelen als het social committee het niet zag, veel fair play (meer dan de andere teams) en teamspirit werd het al vlug duidelijk dat Team Tiger een sterke kandidaat voor de eindtitel was. We blonken uit in het touwtrekken en het eiwerpen en deden het niet al te slecht in het –een appel uit het zwembad halen terwijl je op iemand anders z’n rug zit-. In het springbalspringen deden we het niet echt goed, maar speelden we niet vals zodat we extra punten kregen voor fair play. U kunt het al raden: Team Tiger won de sports day!! En trots dat we waren!

Overwinning op zak!

Trouwens, tijdens alle activiteiten kon iedereen drank nemen uit het zwembadje dat o.a. Maarten manueel gevuld had met flessenwater om de drank koel te houden (tof hé, in het social committee zitten ;)). Leuk natuurlijk! En achteraf ging iedereen dan naar de pub waar we sandwiches en kleine quiches en zo voorgeschoteld kregen. Op het einde van de avond was ik bijna de enige die nog met m’n schmink op in de pub liep en de normale pubgasten vonden dat misschien een beetje raar, maar ik vond het superleuk ;). Spijtig dat jullie het schattige staartje niet kunnen zien op de foto. Zeker voor herhaling vatbaar dus die sportavond!

De Guanabara
Aandachtige lezers weten dat Maarten en ik enkele maanden geleden al eens naar de Guanabara gingen, een Braziliaanse bar in het centrum van Londen. De eerste keer was met Maarten, Koen en Koen z’n Belgische vriendinnen. Toen was de band die er speelde spijtiggenoeg niet echt van een hoog niveau. Maar de capoeira dansers waren wel cool. Die avond werd er praktisch alleen Braziliaanse muziek gespeeld, tot ergernis van sommige mensen, maar ik vond het allemaal goed, zolang ik maar op die zuiderse muziek kon dansen ;).
Eergisteren ging ik dan met 3 collega’s en wat vriendinnen van een collega nog eens naar de Guanabara, maar nu besloten we een nieuw concept te volgen: als je op vrijdag voor 20u naar de club gaat, hoef je geen inkom te betalen (na 20u is het 10£). We besloten dit dus te doen en het handige was dat je helemaal niet hoefde aan te schuiven en dus niet moest betalen. Binnen bleek de club al bijna volledig vol te zitten, en er was ook al een showtje bezig. Vanaf het moment dat je in de club bent, heb je ook niet het gevoel meer dat het nog zo vroeg is. Tegen rond 21u was er een demonstratie van Carnavaldansen, een vrouw en een man, in originele outfits dansten er op los. Typisch was natuurlijk dat alle mannen naar de vrouw keken (want die schudde zeer enthousiast en professioneel met haar achterste, en had zo’n pakje aan met een stringachtig achterste, dus interessant), maar ook de vrouwen keken met superjaloerse blikken naar de vrouw, je kon de vrouwen bijna hardop horen denken: ‘ik wil haar achterste’. Mijn collega Caroline hield die opmerking niet voor zich en riep dat dan ook naar iedereen die het wilde horen ;). Na die demonstratie begonnen we te dansen, nu was er meer een mix van Braziliaanse, Spaanse en Engelse liedjes, ideaal dus! En tegen rond 00u10 gingen we ervan door en namen we de laatste tube naar huis. We kregen ook nog gratis teenslippers in de club (juij) en waren dus op een treffelijk uur thuis! Of hoe je plots toch veel vroeger weg kunt gaan en je even goed kunt amuseren! Het grootste voordeel is dat je de tube kunt nemen en niet meer dan een uur op een nachtbus moet zitten. Ik had geluk dat mijn collega’s/vriendinnen ook in Ealing wonen, zo kon ik op’t gemak weggaan en hoefde ik niet alleen naar huis terug te keren!

Uitstapjes
Maarten heeft al uitvoerig verteld over het huwelijk waar we naartoe gingen in Chippenham. Een sublieme locatie, zeer tof feest en prachtige omgeving waar we verbleven, echt super!
2 weken geleden gingen we naar Richmond (in Londen) met de tube en keerden we te voet terug langs de Thames. Een wandeling van zo’n 2,5u, maar zeker de moeite waard! We ontdekten een volledig parcours om Londen te voet te verkennen, in een van de volgende weekends zullen we nog wel eens zo’n wandeling doen, als het weer meewil natuurlijk!

Louise aan de Richmond Lock

En dat is het zowat voorlopig. Donderdag gaan Maarten en ik naar het toneel in het Questors theater, bijna naast onze deur. We gaan kijken naar ‘The Night Watch’, ben benieuwd!

Veel te lange blog natuurlijk, dat komt ervan als je het zo lang uitstelt! Aan de mensen die hem helemaal gelezen hebben, proficiat: u wint een gratis rondleiding in Londen :o)

Ciao!

Intussen

2008-08-30T19:40:00.001+02:00

Hey allemaal,

Ik weet het, het is al lang geleden dat ik nog geblogd heb, maar om jullie leeshonger wat te stillen, verwijs ik jullie graag door naar http://mmadunn.blogspot.com, waar Maarten onze huiselijke gezelligheid zo mooi weet te verwoorden ;)

Intussen bereid ik een blog voor, die morgen klaar zou moeten zijn... Dan kom je alles te weten over:

- onze vakantie in Belgium
- onze uitstap naar Richmond
- de feestjes in Londen
- en mss ook iets over het werk

Dikke kussen,

Louise

superkorte update

2008-07-29T19:59:00.002+02:00

~ Korte Londense impressie ~

Het is 19u UK time, ik heb net gedaan met een conference call met de US en Canada, moet nog gaan food shoppen (maar de winkels zijn hier lekker lang open :) om dan te kunnen koken terwijl Maarten gaan voetballen is met het dunnhumby team.

We zijn gisteren verhuisd naar onze nieuwe flat en zijn absoluut in de wolken. Enige vraagstuk is nog waar we al onze kleren gaan hangen... we'll see - extra kast mss -. In de volgende dagen zal het vooral kwestie zijn van proviand in te slaan en alles een definitief plaatsje te geven. Supergoed geslapen, dus da's ook al veel!

't Is hier vree mooi weer, zodanig dat we bijna in een vakantiestemming verkeren, zelfs al loop ik soms te pas en te onpas nog naar mn werk om mails te kunnen sturen zodat ze nog op tijd aankomen in de US of China... 't is nu wel maar 2 minuutjes wandelen meer, dus thuis nooit aan't werk denken (we hebben ook nog geen internet), al staat het dunnhumbygebouw toch wel verrassend dicht tegen onze flat ;)

Het summerbal was niet echt spectaculair, veel gebabbel en weinig echte goeie feestvibes. Maar wel gezellig. Morgen eerste keer naar de book club van dunnhumby, we gaan het boek 'The steep approach to Garbadale' bespreken, ik vond het alleszins een aanrader!

En dan van't weekend naar Belgie!

De tijd vliegt, and so do I, to our cosy new flat!

Besos,

Luisa x

Minneapolis + 'En verder in Londen?'

2008-07-17T22:36:00.011+02:00

Minneapolis

dunnhumby, week 2 – het toeval wilde dat er tijdens mijn tweede Engelse week al een werkbezoek naar Minneapolis (Minnesota, U.S.A.) gepland was. Superideaal natuurlijk voor mij: een reisje naar de States, ondergedompeld worden in het dunnhumby-verhaal en iedereen leren kennen van dunnhumby die voor mijn project werkt. Dit betekende dat er niet enkel mensen uit de UK en de USA naar Minneapolis afzakten, maar dat ook de lokale teams uit Canada, China, Mexico en India van de partij waren. Een multiculturele bedoening dus.

Professioneel gezien waren het 3 zeer interessante dagen, waarin ik énorm veel geleerd heb. Qua sociale activiteiten was het ook niet slecht, en die lijken me dan ook interessanter voor jullie :). Op maandagavond landden we in Minneapolis en gingen we, na een korte stop in ons Hilton hotel (amai! Een bed dat groter is dan een gewoon dubbel bed met 6!! hoofdkussens in) meteen door naar de Chino Latino in downtown Minneapolis. Chino Latino bleek een naam te zijn die de lading perfect dekte: (lékker) Chinees en Mexicaans eten, leuke mengeling (http://www.chinolatino.com)! Ik was natuurlijk wel wat moe van de lange vlucht van Londen naar Minneapolis, maar de levendige conversaties hielden me wakker. Na veel te veel eten moesten we nog allemaal een doek rond ons hoofd binden, zodat we er allemaal even belachelijk uit zagen… en moesten we een klein glaasje met saké in op onze Chinese eetstokjes zetten bovenop ons groot glas. En dan moest iedereen tegelijkertijd hard op tafel kloppen, zodat het glaasje in het groter glas viel (recht naar beneden). En dan zo vlug mogelijk heel dat boeltje opdrinken. Wat ik niet deed wegens de afschuwelijke smaak… ;) Maar allé, wel een goeie kennismaker dus!

Un chino latino!

Op dinsdag vonden de werkactiviteiten plaats in het Arboretum van de universiteit van Minneapolis. Echt een supermooi domein met botanische tuinen en zo. Het was ook erg warm, ik denk dat het zeker 30° warm was. De eerste werkdag bestond vooral uit vergaderingen en teambuildingactiviteiten. Die laatste waren allemaal gebaseerd op ons Myers Briggs type. Voor de geïnteresseerden: ik ben een ESTJ, wat zoveel wil zeggen als Extrovert, Sensitive, Thinking en Judging, tegenover Introvert, Intuitive, Feeling en Perceiving. Voor meer informatie, zie http://www.myersbriggs.org/

Mijn manager had mij ook al een andere test laten doen, nl. de Strengths finder, waarbij je adhv een vragenlijst je eigen 5 grootste sterktes leert kennen. Het basisidee is dat je je sterktes zo goed mogelijk moet benutten, ipv voortdurend te werken aan je zwakke kanten. De maatschappij is duidelijk op het laatste gericht, terwijl je met minder moeite eigenlijk echt excellent zou kunnen presteren als je je sterktes nog wat meer uitbouwt. Zo heb ik het toch tenminste begrepen. Voor de nieuwsgierigaards: uit de 34 sterktes kwamen bij mij de volgende naar voren als de eerste 5: Input, Learner, Achiever, Harmony en Responsability. Voor meer info hierover, zie http://www.strengthsfinder.com. Ik vond het alleszins heel erg interessant, je leert op een vrij objectieve manier denken over je eigen sterke en zwakke kanten en leert jezelf zo natuurlijk ook beter kennen. Een aanrader!

Na de werkdag gingen we een boottocht maken op een meer bij Minneapolis. Het was echt ongelofelijk mooi, we zaten zo’n 3u op de boot, aten er ook op en we maakten ook een zonsondergang mee. Langs de oevers stonden enorm dure huizen (ja, zelfs met de ineengestorte huizenmarkt en de lage stand van de dollar) en waren ook arendsnesten te zien (ik heb wel een hulplijn moeten inroepen om te weten welke vogel een ‘eagle’ nu juist was, maar ’t is weer iets bijgeleerd he :)). Ook drank à volonté, dus iedereen werd wel vrolijker en vrolijker op de boot. Leuk! Achteraf nog even op café geweest, waar de grote baas van ons team ons olijk op tequila trakteerde. Rond half 2 de taxi in en uiteraard zalig geslapen in dat grote bed!

Sunset @ Lake Minnetonka

Sfeerbeeldje

Woensdag wat meer in detail over het project gesproken. ’s Avonds trokken de eerste collega’s weeral huiswaarts, we gingen met de rest eten in een typisch Amerikaanse tent, waar de porties echt wel 4x te groot waren. Zonde van dat eten… Maar het deeltje van de hamburger dat ik opkreeg, was wel lekker. Op donderdag vergaderd met mijn manager en dan naar de Mall of America, de grootste shopping mall van de U.S.A.! En met dat ik nog dollars over had van onze U.S.A. trip, kon ik deze kans niet laten voorbijgaan natuurlijk! ’t Waren nog serieuze solden, heb ‘Forever 21’ leren kennen, daar hebben ze nog toffe dingen! (http://www.forever21.com). Oh ja, in de Mall was er ook een heel binnenpretpark, beetje geschift eigenlijk (en véél lawaai...)

Pretpark in de Mall

Blijkbaar is er ook een grote storm geweest terwijl ik rondliep in de Mall en moesten er zelfs winkels en kantoren ontruimd worden, maar ik heb daar persoonlijk natuurlijk weer niets van gemerkt. Het was wel voortdurend zeer vochtig warm, alsof het elk moment kon beginnen regenen zo. ’s Avonds dan het vliegtuig op. We vlogen met North-West Air, een onderdeeltje van KLM en eigenlijk was het niet echt in orde. Positief was wel dat we elk een schermpje hadden om naar films te kijken en dat je dus zelf kon kiezen naar welke film je keek. Negatief was dat onze tafeltjes niet eens afgekuist waren, dat er haar op de dekentjes hing :s en dat het eten niet lekker was (bij welke maatschappij wel natuurlijk…). Maar al bij al een rustige heen en terugvlucht gehad.

En dat was Minneapolis!

En verder in Londen?

Na een rustig weekend (inkopen doen, badkamer kuisen, bbq'en bij een collega, weggaan in een overvolle Ozzie-club met die mensen, gaan lopen – ja nog altijd! –), begon voor mij week 3 @ dunnhumby. Met een beetje lobby- en pushwerk kon ik nog deelnemen aan de ‘Welcome to dunnhumby induction’ week. Jawel, van maandagmorgen tot vrijdagmiddag word ik deze week ingeleid in dunnhumby’s filosofie, projecten, ideeën, doelstellingen etc.

Het handige is uiteraard dat ik hier niet alleen naar toe ga, maar dat er met mij nog 23 andere mensen deze induction volgen (jips, we zijn in volle uitbreiding). Alweer een ideale manier om mensen te leren kennen dus! Intussen zijn we al donderdagavond en ben ik de powerpoint-presentaties bijna moe, maar toch is deze introductie echt supernuttig.

Verder heb ik maandag voor de eerste keer in m’n leven ‘netball’ gespeeld. Ik dacht eerst dat dat hetzelfde was als korfbal bij ons, maar blijkbaar verschillen de regels toch lichtjes en is netball de vriendelijkere versie, voor de vrouwen. We waren met 8 dunnhumby vrouwen en nadat ik de regels doorhad, deed ik het nog niet eens zo slecht ;). Het grootste verschil met basketbal is ongetwijfeld dat je niet mag lopen met de bal in je handen, en dat je je armen ook niet mag uitsteken tenzij wanneer de bal echt in aantocht is… Dit laatste bleek voor mij het moeilijkste te zijn (probeer maar eens iemand te verdedigen zonder je armen uit te steken, ik doe dat echt automatisch). Je moet ook altijd 3 feet afstand houden van de persoon die je verdedigt (moeilijk). Wel heel leuk, ik ben blij dat ik een sport gevonden heb die ik in teamverband kan spelen. Vanaf nu dus wekelijkse maandagavondtraining (en weer nieuwe mensen leren kennen natuurlijk).

Ten slotte nog hét evenement vermelden waar heel dunnhumby al de hele week (weken?) reikhalzend naar uitkijkt: het Summer ball dat morgen plaatsvindt! Het schijnt nog een chique bedoeling te zijn, de partners mogen ook mee (niet dat dat voor ons er iets toe doet ;) en de dress code is ‘black tie’, wat blijkbaar wil zeggen dat de meeste mannen een smoking huren (of kopen), met een zwarte band die ze rond hun middel dragen. De vrouwen tutten zich gewoon zo veel mogelijk op ;). Eerst is er een diner, dat rond 20u begint. En daarna wordt er natuurlijk gedanst… Wij Belgen stellen ons wel wat vragen bij het feit dat de bar om half 1 sluit en dat het hele feest gedaan is om 1u… Rare jongens die Britten…? We zien wel wat het geeft morgen!

Nog 2 verdere bedenkingen over het Engels volkje waartussen ik hier vertoef:
- Britten zijn ook een beetje raar omdat ze op café met 15 man rond een scherm drummen waarop ze een ‘quiz’ kunnen spelen. Gewoon een beetje à la trivial pursuit, maar dan op café. En gefascineerd dat iedereen daar dan naar zit te staren… Beetje bizar gelijk?
- De Engelsen hebben zoiets dat ‘Marmite’ noemt, het is blijkbaar een soort smeersel dat naar vlees ruikt, maar waar geen vlees in zit en dat ze op toast smeren. You love it or you hate it, blijkbaar. Ik heb er eens aan geroken en het was niet meteen m’n ding. Maar zou het toch eens moeten proberen ook…

En verder in België? Ik heb gelezen dat we de koning de tijd moeten geven om de situatie te ontmijnen. Mijn enige positieve reflectie omtrent de Belgische crisis is dat er hier in Londen niemand iets van weet en dat ik bijgevolg geen uitleg moet proberen te geven ;). Het komt nog wel, i guess… Nu, de illusie dat er op 15 juli plots wel een goed onderhandeld akkoord ging zijn, is alleszins weggeblazen (understatement of the year). Maar wie geloofde er daar natuurlijk nog in… Mijn reactie vanuit Londen is de volgende: zwijgen en afwachten en af en toe de Standaardsite checken om te zien of er al iets gebeurd is… Maar ’t zal al straf moeten zijn om uit deze impasse te geraken i guess. Anyway, ‘k hoop dat den Yves wat verlof neemt nu, dat Albert z’n hart het niet begeeft onder de grote druk en dat met jullie alles goed gaat!

Ik wens iedereen in elk geval al een zeer geslaagde nationale feestag en beloof dat ik de volgende keer uitgebreid verslag uit zal brengen over het ongetwijfeld spetterende Summer ball :)

See you guys! X

My first week in London!

2008-07-06T16:42:00.007+02:00

Heyyy iedereen,

Het heeft eventjes geduurd, maar hier ben ik met een eerste Londen-update! M'n laatste week in België bestond vooral uit afscheid nemen van de vrienden (waarbij ik me vooral een zeer geslaagde avond in Gent herinner, een gezellige lunch in Kortrijk, toffe avondjes in Brugge) en het afwerken van een aantal lopende zaken op het werk. Donderdag was m'n laatste werkdag en dus ook m'n afscheidsdrink, waarop ik zéér aangenaam verrast werd door m'n collega's, van wie ik een gepersonaliseerd kookboek en nuttige keukenattributen kreeg, echt SUPER! Thanks Indie en Televic Education people! Vrijdag had ik dan gelukkig een dag verlof genomen, zodat ik mijn bagage kon maken en afscheid kon nemen van m'n grootouders. En dan, hup, de trein op!!

Ons eerste weekend in Londen was eigenlijk vrij rustig, op zaterdag hebben we ons huurcontract getekend zodat onze flat nu definitief officieel is! Verder heb ik vooral genoten van m'n 'in-between-jobs' periode'tje... Rustig chillen, boodschappen doen (veel fruit) en op zondag gaan joggen. (jaja, de goeie voornemens swingen de pan weer uit ;)).

Vanaf maandag dan beginnen werken bij dunnhumby als Project Executive in het International Expansion team. De eerste dag bestond vooral uit HR-dingen regelen (een afspraak regelen om een National Insurance number te krijgen, verlof aanvragen dat Maarten en ik al geregeld hadden, printer en telefoon instellen, tijdsregistratie leren invullen...) en uit een kennismaking met James, m'n baas. Hij nam me in de namiddag mee naar een terrasje en gaf me een 2-uur-durende introductie over waar ze mee bezig zijn en wat mijn taak zal zijn. In het kort komt het erop neer dat ik voor Best Buy ga werken, een Amerikaanse elektronicaketen die vestigingen heeft in de USA, Canada, Mexico en China. Ik zal vooral moeten opvolgen hoe het gaat in elk van die landen met de ontwikkelingen die er aan de gang zijn en intern in de UK zullen het vooral de software-ontwikkelaars zijn met wie ik te maken zal krijgen. Sounds familiar, no? :) Nu, tijdens m'n eerste week heb ik vooral zééér veel informatie doorgenomen en geprobeerd zoveel mogelijk interessante elementen te absorberen zodat ik zoveel mogelijk op de hoogte ben van wat er nu overal gebeurt en wie waar werkt en wat doet. Het Engels valt mee, elke dag een beetje beter he :). Ik heb in m'n eerste 5 dagen alleszins al enorm veel bijgeleerd, het voelt aan alsof ik er al langer mee bezig ben dan een weekje, dus dat zit wel goed.

Sociaal gezien hebben een aantal vrouwelijke collega's me al geadopteerd, zodat ik vrijdag na het werk mooi mee kon op café met m'n eigen team (gelijk de echte ;) en er nu al 2 feestjes op m'n agenda staan voor de komende maand:) En ik heb me natuurlijk ook ingeschreven voor de bookclub van het werk, net als voor de netbal (heb ik nog nooit gespeeld, maar het ziet er wel tof uit!). M'n goede voornemen om elke week 3x te gaan joggen is deze week ook gelukt!

Dit weekend terug naar België voor een zeer intensief weekend: op vrijdagavond een zalig feestje (bedankt Frédéric en Eveline) en de trouw van Els en Steef. Proficiat! en bedankt voor de fantastische avond! Tussen het feesten in natuurlijk ook onze ouders en zussen alles verteld over mijn eerste week!

En wat brengt volgende week? ... Een paar dagen teambuilding en workshops in... Minneapolis! met alle mensen van dunnhumby die voor Best Buy (China, Mexico, USA, Canada of UK) werken. Voor mij komt dit natuurlijk supergoed uit, zo ga ik meteen iedereen leren kennen en horen wat ze doen! Het programma ziet er alvast goed uit, na de dagactiviteiten staan er o.a. een uitstapje naar de grootste shopping Mall in de USA en een boottochtje op het programma.

Bij m'n volgende blog breng ik jullie zeker verslag uit van de Minneapolis trip! Until then, ciao y hasta la vista, amigos míos! X

Preparing for Louise @ London!

2008-06-18T20:25:00.005+02:00

Onze superreis is nog maar achter de rug, of ik mag me al gaan voorbereiden op een nieuw, iets permanenter avontuur...

Jawel, zoals de meesten onder jullie wel al weten, vertrek ik volgende week vrijdag naar Londen om daar te gaan wonen en werken :)

Wonen

- Waar eerst? Eerst ga ik nog een maandje met Maarten en Koen en Thomas samenwonen op hun flat. Ben eens benieuwd, met 3 mannen samenwonen, het zal wat geven zeker :) Nu, het is sowieso handig als overgangsperiode.

- Waar dan? vanaf eind juli in onze flat in Ealing! Op 2 minuutjes van ons werk, binnen ons budget, in een heel groot huis dat onderverdeeld is in verschillende flats... We hoeven maar de straat over te steken of we zitten in een immens park. Binnen enkele dagen/weken zouden alle formaliteiten rond moeten zijn en kunnen we het huurcontract tekenen. Zou er graag nu al intrekken...

Werken

- Waar? Bij dunnhumby (http://www.dunnhumby.co.uk/), jullie waarschijnlijk al bekend uit de verhalen van Maarten himself (http://mmadunn.blogspot.com/). Inderdaad, hetzelfde bedrijf, maar wel in een gebouw aan de overkant van de straat en in een ander team ;)

- Wat? ik word project executive in het global team en zal voor Best Buy werken, een elektronicaketen uit de VS, maar die zich ook meer en meer op Zuid-Amerika en Europa gaat focussen in de toekomst.

- Vanaf wanneer? ik start al op 30 juni (jawel, en mijn laatste werkdag in België is 26 juni, gewoon omdat ik er niet aan gedacht had dat je ook eens een week niét kan werken... hmmz - lichte workaholictrek daar)

- Waar ik vooral naar uitkijk? Meer te weten te komen over wat ik juist ga moeten doen (nu is het nog redelijk vaag) / de social activities die het social committee maandelijks organiseert voor het personeel / nieuwe mensen leren kennen uit alle hoeken van de wereld / lid worden van de book club van het bedrijf :) / m'n Engels verbeteren en horen hoe ik langzaam maar zeker een British accent krijg / gepassioneerd worden door DH zoals de andere dunnhumbians die ik nu al ken :) / en last but not least: de 4 dagen Minneapolis die m'n baas al ingepland heeft voor m'n tweede week daar...

En intussen?

- Op het werk? probeer ik zo goed en zo kwaad het gaat m'n opvolgster te briefen en te tonen hoe ik werkte

- In het gezin? besef ik heel goed dat de laatste week van m'n prinsessenleventje zeer binnenkort aanbreekt

- Bij de familie? ga ik net voor ik vertrek nog eens langs bij m'n grootouders, voor wie het toch nog vreemd is dat de wereld zo klein geworden is voor hun kleinkinderen...

- Bij de vrienden? is de afscheidstour begonnen... Hoewel ik het niet verwachtte, ben ik al zeer blij verrast geweest met een reuze-afscheidskaart en een persoonlijke amulet. Dat hoefde echt niet, maar ik begin er wel door te beseffen dat ik veel mensen ga missen

- Dus? doe ik verder met m'n afscheidstour, ga ik me morgen in Gent nog eens goed amuseren, neem ik afscheid van de vrienden, maar zeg ik liever tot ziens dan vaarwel en nodig ik in één trek ook iedereen uit om te passeren in Londen :) 't is niet ver dankzij de Eurostar!

én

intussen richt ik mijn blik voorwaarts, want ik heb véél zin in dit nieuwe avontuur dat ik nu niet meer alleen maar samen kan beleven :)

Ik laat jullie zeker weten hoe het me vergaat!

NEW YORK, simply the best!

2008-06-10T18:07:00.028+02:00

*22/05*

Eindelijk aangekomen in Penn Station in New York tegen rond de middag. Eerst en vooral tickets gaan kopen voor de basketbalmatch van de New York Liberty van die avond. Vrouwenbasketbal, maar wel in Madison Square, blijkbaar dé sporttempel van NY (ik wist dat niet, maar allé :p). Dan meteen naar onze jeugdherberg, Jazz-on-the-Park genaamd (http://www.jazzhostels.com/jazzonthepark.php). Voor één keer kan ik geen positieve reclame geven, ik was nameliik absoluut niet tevreden over de ontvangst. Waarom? Wel, aan de balie stond ene Carlos, die zichzelf ten eerste al ongelofelijk cool vond en telkens de volle 15 minuten uittrok voor de gasten die voor ons kwamen inchecken. Telkens was er wel een vrouw bij de gasten, waarmee hij dan immens opzichtig probéérde mee te flirten. Nu goed, geen probleem, Carlos, ga uw gang...

Dan was het eindelijk onze beurt. We legden uit dat we er de vorige nacht niet geraakt waren, maar dat we wel gebeld hadden. Terwijl ik onze reservatie op het scherm zag verschijnen, beweerde mijnheer bij hoog en bij laag dat ons volledig verblijf toch geannuleerd was. Ok, dan geloven we hem wel... Oei, als hij nu een nieuwe reservatie moet aanmaken, dan kost het 3x zoveel. Ik stond intussen al immens met m'n ogen te draaien. Maar géén probleem, "Carlos will fix it". Op één of andere manier moesten we dan toch 'maar' 40$ meer betalen, dus dat viel nog mee. Allé, we hadden dus wel de dag ervoor gebeld en de persoon aan de telefoon had ons toen verzekerd dat er geen enkel probleem was voor de 2 resterende nachten! Nu vroeg Carlos wie we aan de lijn hadden gehad, maar dat wisten we niet (alleen dat het een man was). Geen probleem, Carlos ging het uitzoeken en die persoon dan meteen ontslaan "I'll fire the guy immediately!". Waarop hij heel opzichtig (en luid) vroeg aan ons: "Is that ok for you?". Maarten antwoordde daar koel op dat dat ons niet interesseerde. Waarop meneer Carlos tegen ons begon te zagen van: "So you want a guy to have no job, you want him to live on the street, just because he made a mistake??". Djeeeeezus, ik kon die gast echt een klap verkopen! Wedden dat hij zelf de telefoon opgenomen had die dag ervoor? Grrr! Nu, ik was wel moe natuurlijk (trein van 4u die ochtend, remember), maar toch!

Eens we de sleutel hadden en we onze kamer betraden, was dat wel in orde. Gewoon pech gehad met het personeel aan de balie, veronderstel ik. Toch zou ik niet aanraden om daar te gaan, tenzij je de charmes van Carlos wilt leren kennen... Genoeg jeugdherbergen in NY hoor!!

Genoeg negatieve talk, zeker wanneer je in een SUPERstad als NY zit. Soms kan je niet geloven dat een stad zoveel superlatieven verdient, maar in het geval van NY is het gewoon waar! Spijtiggenoeg restten er ons maar 2,5 dagen om deze stad te verkennen, dus begonnen we er maar beter meteen aan!

De tube naar Midtown genomen en gewandeld naar Times Square. Gepasseerd aan (en in) Grand Central Station, Chrysler building, Empire State building, Rockefeller building en het theater district om te eindigen aan Madison Square Garden, voor de match dus!

Times Square

Chrysler building

De Liberty basket women wonnen zeer overtuigend tegen de Washington Mystics. Nog indrukwekkend om te zien, al vonden we het baseball nog spectaculairder. Misschien waren ze gewoon te goed (ze hakten de anderen echt de pan in), zodat het niet echt superspannend meer was...Terug tube op, lekker fruit gekocht en gaan slapen.

Liberty New York @ Madison Square Garden

*23/05*

De tube genomen naar South Ferry. De Brooklyn Bridge gezien en dan gewandeld naar Battery Park, van waar je het Statue of Liberty (op m'n foto's wel heel héél klein :), Ellis Island en Liberty Island kon zien. In het park stonden ook heel veel kraampjes, waar we een grote zwart-wit foto van de skyline van New York kochten in een kader. Een beetje vreemd was dat je de keuze had tussen 3 versies: 1 met de WTC-torens er nog op, 1 zoals de skyline nu is (met dus niets op die plaats), maar ook 1 met de toekomstige Freedom Tower er al op :o. Wij opteerden voor de foto van de huidige situatie... In Battery Park staat nu ook de Sphere, die vroeger in het WTC stond. Ik werd er wat stil van.

Brooklyn Bridge en geconcentreerde Maarten

The Sphere @ Battery Park

Verder gewandeld naar Wall Street, langs het beeld van George Washington en de NY Stock Exchange. Ook Trinity Church gezien, Ground Zero (volledig ommuurd, niets te zien van de werken) en City Hall (met mooi park ervoor).

Louise en George Washington

Maarten aan de NY Stock Exchange

Trinity Church

In park aan City Hall

Het was prachtig weer, en omdat ik me herinnerde van de Sint-Lodewijksreis in het zesde middelbaar dat Chinatown echt een gezellige buurt was met veel leuke, kleine winkeltjes, trokken we in die richting. De buurt waarin we terechtkwamen, bleek echter vooral voor de echte Chinezen te zijn, we passeerden namelijk grote groenten-, fruit- en viswinkels (stinken...), waar overal Chinezen in de bakken aan het grabbelen waren. Hmmz, niet echt het idyllische Chinatown dat ik mij herinnerde... We besloten af te buigen naar Little Italy en aten er bij een Italiaan (duh). Daarna de tocht ingezet naar de Empire State Building, die we toch wel graag wilden bezoeken. Op de weg daarnaartoe kwamen we een cinema tegen, mogelijk interessant als avondactiviteit! Intussen kreeg ik toch ook wat shoppingsneigingen. Het is altijd leuk als je iets kunt aandoen uit de Levis of H&M van NY ;) Vooral functioneel geshopt: kleren die ik ook op m'n nieuwe job kan dragen :). Daarna kocht Maarten een pet en een typische NY-trui. Ziehier het resultaat :) Stoér :D

New Yorker :)

Spijtiggenoeg stond er véél te veel volk aan te schuiven voor het Empire State Building (zo'n 90 minuten wachttijd)... Omdat tijd nu net het enige was wat we niet hadden, besloten we dat maar te bewaren voor een volgende keer. In het algemeen hebben we eigenlijk niets echt bezocht in NY, net omdat we zo krap in tijd zaten. Kiezen is verliezen, he... Om uit te rusten naar de cinema geweest naar 'Maid of honor', zo'n typische romantische komedie, het mocht ook wel eens :) én het hoofdpersonage was MacDreamy :D. Ik vond het alvast heel mooi :)

Daarna nog iets gedronken (jaaawel, een Cosmopolitan :)) in een lokale bar. Het was Fleet week, dus er waren zeer veel militairen aanwezig, die de nodige vrouwelijke aandacht kregen (zelfs al waren het maar jonge sulletjes). Ik weet niet of ik het al vermeld heb in een vorige blogpost, maar het viel echt op dat willekeurige voorbijgangers vaak die mariniers tegenhielden om ermee op de foto te staan. Daar sta je dan als nuchtere Europeaan toch wel even van te kijken. Ook tijdens de basketbalmatch van de vorige avond werden de matrozen uitvoerig onder de aandacht gebracht.

Een ideale Cosmopolitan;
de mijne kwam in een gewoon glas,
maar smaakte toch zeer goed:)

Denkend aan de volgende dag, passeerden we nog even (slechts 15 blokken of zo :s, m'n voeten) aan het Penn Station om lockers te zoeken voor onze trekkersrugzakken. Zo zouden we niet terug naar onze jeugdherberg moeten op onze laatste dag. We hadden er evenwel geen rekening mee gehouden dat lockers sinds 9/11 absoluut uit den boze zijn in de U.S.A. Iedereen kan er immers alles insteken. Dat we daar niet aan gedacht hadden...

Zwaar onder de indruk van NY gaan slapen.

*24/05* laatste dag :(

Nadat we uitgecheckt waren, met onze trekkersrugzakken naar Central Park. Gedenkteken van John Lennon gezien. Heel mooi, ook Strawberry fields heeft wel iets. Eigenlijk vonden we alles wat we van Central Park gezien hebben de max. Zo immens groot, en zoveel bomen en groen. Echt tof en niet te vergelijken met de Londense parken, die plots zo clean en overgeorganiseerd leken. Héél veel mensen zien joggen. Ook een zalig zonnetje!

Imagine all the people, living life in peace...

Me + rugzak @ Central Park

Dan nog heel de 5th Avenue afgewandeld en souvenirs gekocht voor de gelukkigen :). O.a. boek 'Dreams from my father' van Barack Obama gekocht voor m'n papa (maar ook wel voor mezelf, ben er nu in bezig ;). De bedoeling was ook dat ik een iPhone zou kopen voor een collega, maar spijtiggenoeg bleek die volledig uitverkocht. Intussen is de collega in kwestie wel weer redelijk opgelucht, aangezien de nieuwe versie op komst is ;). Wel zot hoeveel volk er in die Apple Store was, echt letterlijk honderden mensen... What a hype! (maar vind hem zelf ook wel cool wi, die iPhone ;).

Onze reis liep op z'n einde... Het was prachtig geweest, we waren doodop, maar ergens had het toch nog langer mogen duren :) Er is nog zoveel te zien, zoveel te ontdekken, a whole world to explore! Alle clichés en vooroordelen overboord en met een open geest een nieuw land verkennen, zo moet het zijn! Het was een zalige reis en dit niet enkel door de bestemming, maar natuurlijk ook door mijn gezelschap, dank je Maarten voor deze prachtige reis!!!

~ * ~ * ~ The End ~ * ~ * ~

Niagara falls, part II...

2008-06-08T19:46:00.009+02:00

*21/05*

Vertrokken uit Toronto naar Niagara falls. Gestopt aan de jeugdherberg om onze camera op te halen. Terug naar de brug gewandeld, souvenir gekocht in de Coca-Cola store, nog even rondgelopen in de duty free shop...

Rond 12u25 checkten we onze Amtrak papieren om te controleren om hoe laat onze trein van Niagara falls naar New York exact was... Die bleek om 12u35 te vertrekken, en niet om 14u35 (wat wij in ons hoofd hadden)... Hals over kop een taxi genomen, die ons mooi afzette aan het stationnetje in the middle of nowhere om... 12u40. Inderdaad. Voor één keer was de trein mooi op tijd vertrokken. Aangezien het kleine stationnetje volledig leeg was, gingen we met een bang hartje vragen aan de loketbediende om hoe laat de volgende trein naar New York vertrok... Om 4u de volgende morgen was het nuchtere antwoord... Niets aan te doen... We zouden ons nog 14u in Niagara falls moeten bezighouden en zo dus ook een voormiddag in New York missen...

Het eerste wat we deden was uiteraard ons ticket veranderen, zodat we geldige tickets hadden voor die trein de volgende morgen. Vervolgens belden we onze jeugdherberg in New York om te verwittigen dat we er de eerste avond niet zouden overnachten, maar dat we wel degelijk de tweede en derde nacht zouden komen (en dat ze dus niet ons volledige verblijf mochten annuleren!). Dan stapten we naar het 'Little Italy Food District', wat we op de kaart hadden zien staan. Het was een tochtje van toch zeker een half uur (met onze trekkersrugzakken...) en uiteindelijk bleek dat gewoon een woonwijk te zijn, want we zagen welgeteld maar één Italiaan... Uiteindelijk aten we in de Arby's, een alternatief voor Mac Donalds. We waren niet echt onder de indruk, maar aangezien we ons nu vooral goed moesten kunnen bezighouden, was een rustige, droge plaats zeer welgekomen. Thank you, Arby's!

Bij deze 8 tips om zich gedurende meer dan 10u bezig te houden in het Amerikaanse deel van de Niagara falls (en dit dus van rond 15u tot 4u 's nachts):

1) terug naar het centrum wandelen (tijdens deze wandeling passeerden we aan "Frankie's Donuts open 24/24h", interessant! + werden we even uitgescholden door een boze African American die op ons af leek te stormen terwijl hij 'you white, you turists - of zoiets -' brulde. Gelukkig bleek hij niet al te vlug en waren we al ver weg toen hij echt dichterbij kwam :))

2) het aquarium bezoeken. We zagen er pinguïns (echt gezond zien ze er niet uit, maar een bordje dat ernaast hing, zei dat dit door het ruien kwam...), clownsvisjes zoals Nemo en een showtje met Squirt de zeeleeuw die prompt reageerde op instructies zoals 'shame!' (handje voor z'n gezicht), 'flex' (hoofd helemaal naar achter)... Nog tof en het vulde de tijd :)

Een beetje rare pinguïns

Een Nemo'tje

3) Paadje langs de watervallen volgen en de steen 'bewonderen' op de plaats waar de eerste blanke man (...) de Niagara falls aanschouwde.

4) Een i-max film gaan bekijken over de waaghalzen die de Niagara falls overstaken (niet zeer interessant, maar wel goed om rustig binnen te zitten - het was intussen ook beginnen regenen)

Annie Taylor, die op 24/10/1901 zich liet meevoeren
door de watervallen in een ton. Ze kon niet zwemmen,
maar overleefde het toch. Straf!

5) Naar het Hardrockcafé gaan, waar we goed bediend werden door Katie (in het typische uniformpje: zwart rokje, witte kousen en witte schoenen). Spijtiggenoeg kwam Katie ons om het half uur de rekening brengen, terwijl wij uiteraard tot op het einde wilden blijven zitten (rond 23u gokten we...). Dus telkens iets nieuws besteld: na de sla nog een dessert (Fudge-ijs met chocolade), een berry smoothie en een pintje, nog een pintje...

In het hardrockcafé! Thx KT!

6) Te voet naar de watervallen by night, ze werden immers verlicht! Meer dan 3 kleurenstroken die geprojecteerd werden op het water, bleek dit niet te zijn, maar we hadden het toch gezien!

7) Te voet naar Frankie's Donuts! Die bleek effectief 24u op 24u open te zijn, gelukkig :) EN zéér lekkere donuts, die Frankie zelf nog aan het bakken was ook :) Gezelschap van taxichauffeurs en zo. Wat gekaart om de tijd te verdrijven (met Maarten, niet met de taxichauffeurs ;).

8) Tegen 2u 's morgens vertrokken naar het Amtrakstation. Na een uur waren we er, als eerste passagiers. Beetje bij beetje kwamen de medereizigers toe. Het bleek een bont allegaartje te zijn:
- 1 zwarte gangsterrapper die zich op de grond zette en begon te slapen
- 2 giechelvrouwen en 1 giechelman, die over schoenen babbelden (om 3u 's morgens :s)...
- Amish familie met 8 kinderen in traditionele kledij: vader baard + hoedje; meisjes met een hoofddoek volgens leeftijd; jongens champignonkopje. Eigen taal.
- koppel superenthousiaste Amerikanen ("Hey guys!!! So you are as crazy as we are to get this train this early! How are youuu!?)
- sympathiek gemengd koppel

Op de trein spijtiggenoeg geen vierzits te bespeuren, dus nestelden we ons elk zo goed en zo kwaad als het ging op 2 zetels en probeerden te slapen. Ondanks de verstikkende warmte in de wagon (de airco stond dus voor een keer niet veel te koud, maar veel te warm...), lukte dat nog goed. Tegen de middag zouden we - eindelijk - aankomen in New York.

~ Moraal van het verhaal: check, dubbelcheck en check nog eens om hoe laat je je trein hebt, zeker als het om een rit van 9u gaat in de richting van New York! ~

Toronto

2008-06-07T18:55:00.010+02:00

*19/05*

Omdat onze treinpassen enkel geldig waren in de U.S.A., namen we de bus naar Toronto (voor de praktisch geïnteresseerden: van Niagara falls aan de Canadese zijde naar Toronto: 91 Canadese dollar heen en terug voor 2 personen). Het eerste wat ons opviel, was dat het nogal koud was in Toronto, zo'n ijzig windje, brrr... We liepen meteen naar de Canadiana, onze hippe jeugdherberg daar. Toen we door de straten liepen, zagen we dat Toronto een stad is die zich volop aan het ontplooien is (nog veel van die verlaten straatjes, waarin ze aan het werken waren om er iets moois van te maken).

De Canadiana was een enorme jeugdherberg, waar we vriendelijk ontvangen werden. Als je een private room boekt, dan verblijf je in een gebouwtje naast het hoofdgebouw, dus je zit niet echt in het volk. Onze kamer was wel nogal klein en heel warm (central heating die wij zelf niet konden aanpassen). In het hoofdgebouw was wel een grote eetzaal, keuken en een klein cinema'tje, leuk! Wel nog een aanrader eigenlijk (http://www.canadianalodging.com/).

We besloten meteen een wandelingetje te maken. Hét symbool van Toronto is de CN-Tower, van waaruit je een mooi uitzicht hebt over de stad (naar 't schijnt). De toegangsprijs was echter 30 canadese dollars, wat wij er niet echt voor over hadden... Daarnaast waren we niet echt in de mood om urenlang rond te lopen in 't stad. We zagen ook het stadion van de Blue Jays (baseball): het Rogers Centre, net naast de CN Tower. We besloten terug te keren naar de Canadiana en bekeken Ocean's 13 met een paar Duitsers. Nog een goeie film en de perfecte ontspanning!

Rogers Centre en CN Tower

*20/05*

Het handige aan de Canadiana was dat het een jeugdherberg was waar je ontbijt kreeg ook. In dit geval waren het pannenkoekjes (njam!). Na een serie die door het personeel gemaakt werd, kregen we ook wat deeg tot onze beschikking om er zelf nog een paar te maken. We hadden echter wel pech, want net voor ons was er een Duitse die op haar gemak zo'n 30 pannenkoekjes voor zichzelf (en haar hongerige vrienden) maakte... De rij werd ongeduldig (en ongeduldiger...) en op den duur begonnen we te tellen van 'hmmz, met het deeg dat nu nog over is, kan de rest van de rij elk 1 pannenkoekje eten'... Dan toch even subtiel gevraagd of we de helft van de plaat niet konden gebruiken en toen besliste ze dat ze toch al genoeg gebakken had (stress!). Nuja, wel lekkere pannenkoekjes en het personeel bracht uiteindelijk meer deeg voor de mensen achter ons. Eind goed al goed :p aja, ze eten hun pannenkoeken daar niet met suiker, maar met Canadese siroop, nog lekker.

Pancakes met Canadian syrup

Omdat we gezien hadden dat de Blue Jays speelden die avond én dat er tickets voor maar 2$ waren (dit zouden ze in België ook moeten doen met niet-uitverkochte matchen!), besloten we meteen tickets te gaan halen voor de match van die avond.

Intussen hadden we ontdekt dat we onze camera vergeten waren in de jeugdherberg in Niagara falls... Gelukkig hadden ze hem daar al gevonden, dus na een kort telefoontje waren we weer op ons gemak. Het grote geluk was natuurlijk dat we nog moesten passeren in de Niagara falls de volgende dag. Dat is dus ook meteen de reden waarom we zelf niet op de foto's staan van dit bericht (sorry :p).

Toertje gedaan in Toronto, maar eigenlijk niet veel zin in nóg een stad (na Washington, Philadelphia en Boston waren we al die gebouwen al een beetje beu eigenlijk) + het was koud. Toch gewandeld naar Chinatown, Kensington Market, de universitaire buurt en Casa Loma (van op een afstandje aanschouwd). Grote pizza Hawaï gegeten, dan nog de oude en nieuwe City Hall gezien en langs Richmond Street gepasseerd.

Wat ons echter het meest zal bijblijven van ons bezoek aan Toronto is de match van de Blue Jays. Maarten had me op voorhand gezegd dat zo'n baseballmatch heel traag vooruit kan gaan, maar al bij al viel dat goed mee. Eens ik de regels min of meer doorhad, vond ik het zelfs echt spannend. Wat me wel opviel, is dat we maar 2 homeruns gezien hebben (elke ploeg 1), toch niet echt veel. En dan ook nog dat het blijkbaar een bewuste tactiek is om niet tegen de bal te slaan (wat het allemaal wat saaier maakt natuurlijk). Maar wat wel cool was, was de hele show errond (echt Amerikaans, al waren we in Canada ;). Videofilmpjes, reclame voor Indiana Jones, een muziekje telkens een Blue Jay moest slaan. Toen Alex Rios moest slaan, weerklonk er telkens een reggeaton-liedje, wat die speler meteen tot mijn favoriet maakte :)

Blue Jay Alex Rios

Spijtiggenoeg kon Rios het op het beslissende moment niet afmaken en verloren onze Blue Jays van de Los Angelos Angels met 1-3, maar het was toch een toffe ervaring!

Een laatste iets wat me opviel in Toronto was dat er veel zwarte eekhoorns waren :) (nog nooit gezien)

Na 2 dagjes Toronto hadden we het wel gezien, en waren we klaar voor NY! Nog even stoppen in Niagara falls om ons fototoestel op te halen en dan naar the Big Apple!

Niagara falls, a true wonder of nature

2008-06-04T21:16:00.016+02:00

*17/05*

Onze bus stopte in het Amerikaanse deel van Niagara falls, terwijl wij onze jeugdherberg in het Canadese deel geboekt hadden. We stapten dus vrij willekeurig uit, hadden gelukkig een rudimentair plannetje mee en begonnen te stappen in de juiste richting. Niagara falls wordt logischerwijs gescheiden door de rivier en de watervallen, wat ook wil zeggen dat er maar één brug ligt die toegankelijk is voor voetgangers (Rainbow Bridge). De andere (de Whirlpool bridge, die ons zeer vlot van het busstation aan de Amerikaanse zijde naar onze jeugdherberg aan Canadese zijde had kunnen helpen), is afgesloten en enkel toegankelijk voor mensen met een speciale kaart. Too bad, maar een beetje meer of minder wandelen, daar lagen we al niet meer wakker van intussen :).

Na een beetje zoeken en een pretparkachtig domein gepasseerd te zijn, vonden we de juiste brug. De douane (en bijhorende vraagjes) verliep vlot, eigenlijk zijn ze echt totaal niet geïnteresseerd in een koppel twintigers dat met hun trekkersrugzak Canada binnengaat. Dan, redelijk onverwacht (voor mij toch) zagen we vanop de brug plots de beroemde, wereldbefaamde Niagara falls! En ja, het was toch wel indrukwekkend! Met het zonnetje erop en zo. Al schoot ook de volgende gedachte door ons hoofd "we hadden toch gedacht dat die watervallen nog groter zouden zijn"... Maar leuk dus, we hadden al meteen de watervallen gezien!

Daar si, een watervalletje!

Links de Amerikaanse Niagara falls, in het midden de Canadese

Nadat we ons geld gewisseld hadden (de Canadese dollar staat toch nog iets sterker dan de Amerikaanse), crashten we in een ... Coca-Cola winkel (vree Canadees :p). Wel goed om al een idee'tje op te doen voor een cadeau'tje! Dan stapten we naar onze jeugdherberg. Dat was een half uurtje stappen en we kozen de kleine baantjes uit, met als absolute topfavoriet de River lane (klein, rustig paadje parallel met de River Street - grote baan, veel auto's). De jeugdherberg (http://www.hihostels.com/dba/hostels-Niagara-Falls-011017.en.htm) was een droom: groot, internet, een kelder met een pooltafel, zetels, een tv, veel video's, spelletjes, een wasmachine én droogkast! En aangezien we in het midden van onze reis zaten, maakten we daar dus meteen gebruik van. Terwijl de was draaide, heb ik mijn poolskills wat aangescherpt (gelukkig is er nog veel ruimte voor verbetering :p) en veel afleveringen van Family Guy gezien (love it!). Ook nog even de film 'Niagara' (1953) met Marilyn Monroe geprobeerd, maar dat ging zooo traag en nadat we de beelden van de Niagara falls gezien hadden, hadden we er wel genoeg van (na zo'n 15 minuten).

's Avonds gingen we eten bij 'Edwin', een Canadees-Caraïbisch restaurant, op het einde van een gang, in een lokaal zonder ramen en zonder andere klanten. We dachten al dat de vriendelijke dame van de jeugdherberg ons in de luren gelegd had, tot het eten zelf kwam. Delicious! Eerst een slaatje met de normale ingrediënten + banaan (zo simpel, maar een aanrader) en dan had ik een wrap met feta en gedroogde tomaatjes en Maarten rijst met zalm. We vonden het allebei zeer lekker. Dank u Edwin! (http://www.niagararestaurantguide.com/edwins/index.asp)

Moe en voldaan gaan slapen.

*18/05*

Redelijk lang geslapen en opgestaan met het idee de watervallen echt te gaan verkennen. Spijtiggenoeg was de zon verdwenen en regende het. We wandelden opnieuw naar de watervallen en namen er de 'Maid of the mist', het toeristenbootje dat al sinds 1846 toeristjes zoals wij langs de watervallen vervoert. En het was de moeite, al werden we zo goed als kletsnat (combinatie van regen, wind en watervallen). Omdat beelden soms meer zeggen dan woorden, hier een impressie:

Net voor we de boot op gingen

De Amerikaanse kant

De Canadese kant

Een toerist

Of het echt goed te zien is op de foto's betwijfel ik, maar dat bootje bracht ons echt wel tot dicht bij de watervallen en plots vonden we ze toch wel immens hoog (het perspectief doet er veel aan natuurlijk, en het verschil tussen op een hoge brug staan en in een klein bootje zitten :)).

Na ons boottochtje een hamburger gegeten (we zaten niet voor niets in Canada he ;) en dan nog even gewandeld tot heel dicht aan de Canadese watervallen. Dat die indrukwekkender zijn dan de Amerikaanse, daar twijfelt niemand aan. Maar, dat je de Maid of the mist boot absoluut aan de Canadese kant moet nemen, daar twijfelen we toch sterk aan. Ons leek het alsof die bootjes ongeveer dezelfde toer deden. Die watervallen liggen ook zo superdicht bijeen dat het echt geen verschil maakt aan welke kant je een boot neemt.

Dit zijn de watervallen van heel dicht (aan de Table Rock, voor de geïnteresseerden). Met een goed fototoestel moet je hier prachtige foto's van kunnen maken, maar dit is wat wij er van bakten (ben er al heel blij mee):

Canadese zijde + Maid of the mist bootje

Dichter kon je echt niet

Intussen was het regenen wel wat gestopt, maar waren wij nog altijd behoorlijk nat. Nog even in het 'stadje' gelopen, dat er volledig artificieel uitzag en een mix was tussen een kermis, een pretpark en Las Vegas. Tijd om naar onze veilige homebasis terug te keren dus, douchke te nemen, nog wat TV te kijken op onze kamer (jawel! schone kamer voor met 2 + tv) en vanzelf in slaap te vallen...

Nog een laatste fotootje om het af te leren:

The two of us at the Niagara falls

Onze volgende stop was... Toronto!

Boring Buffalo

2008-06-01T18:52:00.013+02:00

16/05

Na een tussenstop in Albany-Rensselaer, waar niets te doen was, maar waar we gelukkig wel Clam Chowder konden eten om onze honger te stillen, kwamen we 's avonds laat aan in Buffalo. Om één of andere duistere reden stopte onze trein niet in het centrum van Buffalo, maar in Buffalo Depew... Geen probleem, dachten we, er staat altijd wel een taxi klaar aan elk station! Dat was echter niet het geval in Buffalo Depew... Alle medereizigers hadden blijkbaar wel met een familielid of vriend afgesproken om hen te komen halen, maar die luxe hadden wij dus niet... Mijn gsm (de enige die we meegenomen hadden) werkte niet in de U.S.A., dus klampte ik maar vlug een zakenman aan die met z'n iPhone net naar een taxibedrijf gebeld had. Gelukkig wilde die vriendelijke man ook voor ons een taxi bestellen. Die taxi zette ons af aan onze jeugdherberg, het was een eindje rijden, maar kostte ook wel 30$, toch niet weinig eigenlijk...

We gingen rechtstreeks naar onze jeugdherberg, waar de sleutels van onze slaapzaal voor ons klaar lagen. Nadat we ons geïnstalleerd hadden, viel ik vlug in slaap. Tot... een paar Duitsers superluidruchtig binnenkwamen, zich totaal niet geneerden en met enorm veel kabaal hun bedden begonnen op te maken...

17/05

De volgende ochtend ontwaakten we pas na 10u en toen we een half uur later beneden bij de receptie aankwamen met onze lakens en zo, zagen we een blaadje hangen dat er een extra charge was voor mensen die later dan 10u uitcheckten. Erger nog, er was zelfs niemand meer aanwezig aan de receptie... Hebben dan maar braafjes ons geld verstopt in een map onder de toonbank (zonder de extra charge uiteraard) en onze biezen gepakt!

Omdat het een jeugdherberg was, kregen we geen ontbijt, dus ons eerste doel die dag was een plaats vinden waar we een treffelijk breakfast konden eten. Dat doel werd al gauw afgezwakt tot: iets vinden waar we íets konden eten en dat bleek ook al geen sinecure te zijn... Ik was al teruggevallen op mijn nood-Sultana-koekjes (zonder ontbijt ben ik echt geen mens), toen we plots een echte Amerikaanse tent zagen, naast Dunn's Park, waar de baseballploeg van Buffalo speelt. Dat bleek tevens ook het enige te zijn wat er überhaupt in Buffalo te zien was... Maar goed, het was niet allemaal geweeklaag, want gelukkig konden we daarbinnen Buffalo Chicken Wings eten! En laat dat nu het enige zijn wat we in Buffalo absoluut wilden doen! Zéér lekker, echt aan te raden! En bij deze, na de Cheese Steak in Philly, de Clam Chowder in Boston en nu deze Buffalo Chicken Wings, vinden wij dat de Amerikanen een betere keuken hebben dan de Engelsen. Hopelijk kunnen mijn toekomstige Engelse collega's me van het tegendeel overtuigen :) (btw: Fish & Chips heb ik al geprobeerd en ik was er niet wild van...)

Buffalo Chicken Wings: mjam!

Na deze heerlijke Chicken Wings was er echt geen-enkele-reden meer om nog een seconde langer in Buffalo te blijven. We zochten dus een alternatief voor het volgende scenario: opnieuw 30$ betalen om aan het station te geraken, om dan pas rond 21u30 de trein te kunnen nemen naar de Niagara falls. Optie 1: kijken of er nog een stationnetje was in het centrum van Buffalo... Antwoord: ja, maar... dat was echt het kleinste stationnetje ooit en het was gesloten (enkel open van 10-12 of zo)... én er lag maar 1 spoor langs... Not good... Optie 2: een bus: wij naar het busstation en daar bleek dat we voor slechts 3,5$ rechtstreeks naar de Niagara Falls konden. Yess!!

En zo vluchtten we weg uit Buffalo en vroegen we ons af of die watervallen echt zo indrukwekkend zouden zijn als we dachten... wordt vervolgd...

We love Boston

2008-05-31T21:40:00.022+02:00

Op 14/05 ontwaakten we na een redelijke nachtrust (het is een kunst, slapen met 2 op een vierzit in de trein) toen de conducteur ons zei dat we recht moesten gaan zitten omdat de pendelaars op de trein zouden stappen. We waren op een half uurtje van Boston en bij ons kwam een zeer vriendelijke Amerikaan zitten. Hij was geïnteresseerd om te weten van waar we kwamen en toen hij Belgium hoorde zei hij dat er net een artikel over België in z'n krant stond. Het ging over ... Liedekerke (of all places). Daarmee komen we dus in de wereldpers, met het feit dat een lokale speelpleinwerking in hun reglement vermeldde dat de kinderen het Nederlands enigszins machtig moesten zijn, omdat de veiligheid op het speelplein anders in gevaar zou kunnen komen. Als ex-moni kan ik daar inkomen, het was toen (zo'n 7 jaar geleden intussen) al moeilijk genoeg om een grote bende van 30 gastjes met 2 16-jarigen in te tomen, laat staan dat we verschillende talen zouden moeten gaan spreken. Mijn eigen mening doet er eigenlijk niet toe, het feit dat die Amerikaanse pendelaar naar Boston dat onder zijn ogen kreeg, vond ik sowieso hallucinant. Ook even gepolst naar z'n mening in verband met de presidentsverkiezingen en hij bleek een Democraat te zijn. We vroegen hem om de reden waarom hij op Obama zou stemmen en dat bleek zo moeilijk niet te zijn: "I like Obama". Zo simpel kan het dus zijn.

We ontbeten in 'au bon pain', een zeer populaire ontbijtketen die redelijk Europees aandoet. Lekkere croissants met ham and cheese en muffins en bagels, maar ook baguettes en zo. Deed altijd deugd om daar iets te knabbelen. Dan vertrokken we naar onze B&B in Beacon Street (http://www.463beacon.com/). We zagen meteen dat het een zeer treffelijk spel was, maar spijtiggenoeg mochten we maar in onze kamer rond 13u. Dan maar onze rugzakken achtergelaten en even de buurt verkend. Het was alweer stralend weer en we besloten een kijkje te gaan nemen naar de rivier die dicht in de buurt lag (we hadden al een kaartje). Onze verbazing was groot toen we de autosnelweg overgestoken hadden via een voetgangersbrug en het volgende uitzicht te zien kregen:

De Charles River

Mooi toch... De Charles River scheidt Boston van Cambridge en bezorgde ons deze eerste indruk van Boston. We installeerden ons in het zonnetje en lazen wat verder in ons boek over de Amerikaanse geschiedenis. Na enkele uren (en een verbrande neus :s) besloten we eten te zoeken. Zowel Beacon Street als Chestnut Street en de andere straatjes in de buurt waren zeer aangenaam om in rond te wandelen. We vonden een Italiaan, waar we redelijk lekker aten. Onze ober wees ons er wel in niet al te subtiele termen op dat we zeker een 'tip' moesten geven, want dat was waarop men daar overleeft. Ok, no problem, onze Trotter had ons al hetzelfde verteld. Maar zeg nu zelf: 15% is toch wel heel vervelend om uit te rekenen! Doe maar eens: 15% van bv. 28$...

Louise in de Public Garden

Nog even in de Public Garden zitten lezen (heel mooi park en zien jullie hoe het boek over de Amerikaanse geschiedenis als het ware oplicht? Zou dit een mirakel zijn?;) en dan was het tijd om ons te gaan installeren in onze B&B. Een supergrote kamer, met keukentje erin, een eettafel, een bureau en de bedden op het 2de verdiep (te bereiken met een wenteltrapje), zeer in orde! Tijd voor een douche en siësta.

Dan was het tijd om de stad zelf te verkennen. Boston is een stad die toeristen op z'n wenken bedient: ze hebben namelijk een 'Freedom trail' uitgestippeld, en om dat te volgen, hoef je enkel de rode lijn te volgen die door de stad loopt. Die rode lijn is 4km lang en leidt je langs de plaats waar Boston Massacre plaatsvond, langs locaties die belangrijk waren in de Boston Teaparty... We leerden ook over Paul Revere (het verhaal wil dat hij eerst, verkleed als Indiaan en met zovele anderen, balen thee in het water smeet, om daarna dan nog te paard naar New York en Philadelphia te rijden om het bericht van Bostons Tea Party te verspreiden), zagen de boot USS Constitution, de oude City Hall, supporters voor Boston Celtics die die avond speelden... De route was vooral tof om eens alle kanten van Boston te zien. De puur historische feiten werden wat weggedrongen door de anekdotes, maar de tocht is niettemin wel de moeite waard. Vergeet echter niet dat je op het einde van de tocht al aan de overkant van de Charles rivier staat en je dus nog 4km terug moet keren ook tegen je weer echt in het centrum van Boston staat... Wij vonden het alleszins nogal lastig om helemaal terug te keren, maar nadat we eten gekocht hadden in de lokale (immense) supermarkt, en een stiftje tegen gesprongen lippen (voor mij, die zon he...) kwamen we doodmoe maar zeer tevreden in onze B&B terug. Wat we vooral zullen onthouden is het contrast tussen oude en nieuwe gebouwen in Boston, wat heel mooi uitviel (zoals jullie hieronder kunnen zien).

15/05

Uitgeslapen, of wat dacht je... Na ons ontbijt de Old South Church bezocht, wat dé samenkomstplaats was in de tijd van de Boston Tea Party. Het is dan ook hier dat men besliste tot actie over te gaan, nadat mondeling overleg niets opgeleverd had. Broodje gegeten in de Subway (heb persoonlijk nog nooit zo'n slecht broodje gegeten :s leve de Panos!) en dan afgesproken met Linne! Ik heb Linne leren kennen op Erasmus in Salamanca en sindsdien is ze een zeer goeie vriendin van me. Ze vertrok in augustus 2007 naar Rhode Island met een Fullbright beurs om er Frans te geven aan Amerikaanse studenten, dus het was al een hele tijd geleden sinds we elkaar zagen! Het werd een zeer tof weerzien :)! We gingen samen naar Harvard (ter info: in tegenstelling tot in de UK is Harvard in Boston de universiteit die in de wijk Cambridge ligt. Cambridge zelf is dus geen univ in de USA). In vergelijking met Oxford in de UK vonden we Harvard niet echt superspeciaal. Al is het altijd wel tof om in een studentenbuurt rond te lopen. Nu, vooral het weerzien was leuk en het feit dat we weer upgedatet zijn over elkaars leven :). Linne bracht ook een vriendin mee, Patricia, een zeer sympathieke. Daarnaast bezochten we ook eventjes Andres, een kotgenoot van Linne in Salamanca. Zeer tof om die ook nog eens te zien! En toen we daar zo zaten te babbelen over al onze toekomstplannen, waande ik me even weer op Erasmus :)

Eens een foto van ons tweetjes @ Harvard

Linne and me

Andres, Linne y yo

In Boston ook geprobeerd om een iPhone op de kop te tikken voor een collega van me, maar de Apple store bleek net die dag te openen: gevolg: RIJEN mensen, echt blokjes vol met wachtenden... Zoveel had ik er nu ook niet voor over... Ook al even research gedaan in de lokale Best Buy. Iedereen weet intussen wel dat ik vanaf 30 juni in Londen ga werken, bij dunnhumby (http://www.dunnhumby.co.uk/). Ik zal er Project Executive in het Global team worden en vooral voor Best Buy werken. Meer hierover ongetwijfeld later, eens ik daar gestart ben :). Nu zie ik er precies vooral zelf een best buy uit op de foto hieronder :p

Louise = Best Buy?

We sloten deze prachtige dag af met het verslinden van dé culinaire specialiteit van Boston: de Clam Chowder: dit is een dikke vissoep die in een broodkom opgediend wordt. We aten dit op een zeer gezellig terras, met lichtjes in de bomen: oooh! Perfect!

Tenslotte nog een randopmerkingetje: wat ons opviel in Boston was dat we enorm veel zakenmensen zagen met sportschoenen onder hun (chique) werkkleren. Totaal smakeloos vond ik dat! Tot Patricia ons op het hart drukte dat die mensen echt wel chique schoenen aandoen eens ze op het werk aankomen :)

En om af te sluiten een beeld dat niet veel zegt over onze reis zelf (alhoewel we het wel tegenkwamen op de Freedom Trail), maar misschien eerder over het karakter (met momenten) van uw nederige schrijfster ;)

Wie zou er het koppigst zijn eigenlijk?

Tot nu toe waren we zowel van Washington, Philadelphia als Boston zeer ferm onder de indruk geraakt. Het ging zelfs in stijgende lijn (Boston is gewoon een droom van een stad om in te wonen, zo leek ons). Maar de vraag is of dit zou zo blijven... onze volgende bestemming was namelijk Buffalo...

Phenomenal Philly

2008-05-29T20:22:00.019+02:00

Op maandag 12/05 kwamen we 's avonds laat aan in Philadelphia. We doken onmiddellijk de subway in, wat meteen de meest dodgy metro was waar ik ooit kwam (zeer grauw en grijs, geen personeel te zien en nogal sjofele medereizigers)... Gelukkig bracht de tube ons naar een zeer gezellige en mooie wijk! We stapten rechtstreeks naar onze Bed & Breakfast, waar we bij Dan en Barbara zouden logeren.(http://www.philadelphiabellavistabnb.com/).

Dan ontving ons en leidde ons meteen naar onze kamer. Het bleek niet enkel een kamer te zijn, maar daarnaast ook een grote keuken en badkamer. In de keuken zaten de frigo en diepvries volgestouwd met ontbijt (eigenlijk veel te veel voor een enkel ontbijt, maar het kwam ons goed uit aangezien we redelijk uitgehongerd arriveerden... :). Na een goeie portie cornflakes konden we dus gaan dromen van wat Philly ons te bieden zou hebben, en dat in een slaapkamer die 'Utopia' genaamd was en die zoals jullie hieronder kunnen zien, zeer in orde was (die antieke grote meubels, kussentjes en pastelkleuren, het is toch eens iets anders dan een stapelbedje ;)

Room Utopia

Hoeft het nog gezegd dat we hier zalig sliepen? En dan... een groot ontbijt, al redelijk op z'n Amerikaans: we kozen voor de pancakes met Canadese siroop en wafeltjes. Lekker! De muffins namen we mee als tussendoortje :) Tijdens onze lazy morning beseften we al dat er buiten iets fundamenteels veranderd was: de zon scheen en hoé! Meteen was een zonnebril onmisbaar en een trui nogal overbodig. We besloten zo snel mogelijk Philly te gaan verkennen. Het eerste wat we tegen kwamen was, raar maar waar, een winkeltje waar ze heel wat Belgische bieren verkochten. Tegen woekerprijzen, uiteraard, maar toch wel speciaal! Voor de zeer getrouwe lezers van deze blog, ze hadden er zelfs Witkap (een bier dat wij zelf maar redelijk recent ontdekten). Het is dus bewezen, de Witkap Tripel van brouwerij Slaghmuylder uit Ninove is zelfs in big Philly bekend :)

Een anonieme bierliefhebber te Philadelphia

Genoeg gemijmer, we waren klaar voor een historische tocht. Ja, in Philadelphia kregen we zo toch wel wat het gevoel dat we aan een Amerikaanse schoolreis bezig waren... Nog meer dan in Washington was het duidelijk dat dit een plaats was waar de Amerikaanse jeugd educatief geëntertaind werd door hun leraars op een dagje uit... Maar, interessant vonden we het wel. Zo bezochten we Carpenters Hall (waar de onafhankelijkheid uitgeroepen werd), Old City Hall, met de Supreme Court) en de Liberty Bell. Ok, die blijkt niet zozeer van grote historische waarde te zijn, maar werd in de loop van de eeuwen wel een echt symbool van Philadelphia. En dit dan nog omdat de klok eigenlijk niet goed gemaakt was. Er zat een barst in, die hadden ze proberen te herstellen en op de verjaardag van George Washington lieten ze de klok nog eens luiden. Spijtiggenoeg was de barst niet goed gedicht en brak hij nog meer open. Sindsdien heeft de klok niet meer geluid, maar is het wel hét symbool van Philadelphia! En hadden wij er een grondige check van onze bagage voor over om dicht bij deze Liberty Bell te geraken ;) - we moesten trouwens zowat overal door metaaldetectoren en onze rugzakken openen om ze te laten onderzoeken - Maar, het is zoals met zoveel dingen, het wende en op den duur vonden we het bijna normaal.

Liberty Bell en Louise

Voor de Independence Hall waren er geen tickets meer (we waren immers niet vroeg in de rij gaan staan) en ondanks onze pogingen om hen ervan te overtuigen dat we in Washington wel binnenmochten met onze internationale ID geraakten we er niet binnen. Nu, we zagen wel de Congress Hall, waar het United States Congress ook samenkwam (beneden House of Representatives, boven Senate) en waar tot op vandaag schilderijen hangen van Marie-Antoinette en Louis XVI, die Philly kreeg als teken van de Franse vriendschap (die schilderijen hingen er al toen het echtpaar onthoofd werd, werden later verwoest en dan opnieuw nagemaakt in Frankrijk en teruggeschonken aan de U.S.A. voor een of ander jubileum).

Nadat we kaartjes gekocht hadden en gepost hadden in Franklin's Court (met Franklins stempel op!), kochten we een broodje en veel meloen (voor mij) en genoten we van het zonnetje in een parkje bij de rivier (zalig toch!). Dan nog even het oudste straatje van de stad opgezocht (zeer pittoresk, autovrij, klein straatje) en dan richting nieuw centrum getrokken. Chinatown was niet echt spectaculair, maar wel eens tof om door te lopen. In het centrum zelf zag het eruit alsof the Masonic Temple (zeer grote vrijmetselarijtempel) er wel de moeite uit zag, maar spijtiggenoeg was het helemaal ingepakt voor renovatie. Wel impressionant was de City Hall, een zeer mooi en groot gebouw.

Tijd om te eten: Dan had ons gezegd dat we zéker Cheese Steak moesten eten, dé locale specialiteit van Philly! We dachten dat dat een of andere steak met kaas zou zijn (logischerwijs), maar neen! Het was een broodje met vlees in en daar dan kaas op. Je kon kiezen uit 4 verschillende kazen en ze smeten er dan ook nog allerlei andere dingen tussen, tot je een enorm dik broodje kreeg... Het coolste was dat Dan ons aangeraden had bij 'Jim' Cheese Steak te gaan eten. Nu bleek dat hét Cheese Steak kot van Philly te zijn, want er hingen werkelijk foto's op van superveel beroemdheden :) EN jawel, hieronder vinden jullie een foto van ondergetekende, met 2 (!) Cheese Steaks, in Philly. Alstublieft!

Cheese Steak etende

Na nog een toertje door de South Street (dé hippe buurt waar uiteraard ook Jim's lag :)), was het tijd om onze bagage op te halen bij Dan. Na een beleefdheidsvraagje van Maarten, bleken we plots in een 'discussie' (eerder Dan die sprak en wij die luisterden hoor) met een fervente Republikein, die absoluut voorstander was van McCain (volgens hem een zeer redelijke man, die altijd het compromis zoekt) en die er van overtuigd was dat het slecht zou aflopen met de wereld. Vooral het gevaar uit Iran, van de moslims in het algemeen en van de Mexicanen dreigde volgens hem. Obama werd vergeleken met een antiek popje uit de woonkamer ("it looks like cute doll, but in fact it's a voodoo doll')... Na deze beschrijving zou je makkelijk een karikatuur kunnen maken van onze gastheer, maar eigenlijk was dit een zeer geïnformeerde man, die naast de Amerikaanse ook de Europese pers en blogs op de voet volgde en zijn mening met argumenten kon staven. Ondanks de scherpe randjes deed hij ons toch nadenken over de presidentenstrijd en over de eenzijdige blik die we in België misschien toch wel hebben op de Amerikaanse toestanden (ik heb in de Standaard alleszins al hopen meer over Hillary en Obama gelezen dan over McCain, u?). Alleszins zeer interessant om eens iemand bezig te horen die niet meteen denkt zoals wij zouden denken.

De laatste uurtjes in Philly brachten we door op een gezellig terrasje (buiten, jawél) en dan was het tijd om naar het station te trekken. We zouden immers de nachttrein naar Boston nemen rond half 12. Na nog een drankje in de stationsbar, zagen we echter op een scherm verschijnen naast onze aangekondigde trein: 'delayed' en dit bleek 2,5u vertraging te zijn!! Waardoor onze trein maar rond 2u 's nachts naar Boston zou vertrekken... Maar niet geklaagd, trekkersrugzak op de bank, hoofdje op de rugzak en slapen maar. Als al die daklozen het konden die daar zaten, waarom wij dan niet? Grootste verschil was dat de politie hen aanmaande om te gaan wandelen en hen in het oog hield, terwijl wij effectief even konden slapen, voor we eindelijk de trein op mochten. Gelukkig een vierzit gevonden voor ons 2 waardoor we nog redelijk sliepen...

De volgende ochtend zouden we ontwaken in Boston...

WASHINGTON, waar onze reis begon

2008-05-27T21:12:00.019+02:00

We zijn sinds zondag terug van onze superinteressante, uitputtende, maar enorm verrijkende en gewoonweg immens mooie reis. Zoveel superlatieven in één zin en dan nog eens over de Oostkust van de U.S.A.? ("ga toch naar de Westkust"-fanatici tegensprekend?) Jawél, sinds onze reis zijn praktisch alle vooroordelen over 'de Amerikanen' gedeleted en zijn we grote fans van de Oostkust geworden!

In wat volgt, zal ik per stad die we bezochten een verslagje geven, van wat ik onthouden heb, met wat foto's om het wat aantrekkelijk te maken :)

*Interessant om op voorhand te weten*

- Logement: al van maanden op voorhand via Internet en vooral via http://www.tripadvisor.com/ gecheckt of wat we op het oog hadden goeie kritieken kreeg. Logies gingen van een slaapzaal in een jeugherberg over een privékamer in zo'n jeugdherberg tot een kamer in een B&B (op de plaatsen waar jeugdherbergen onvindbaar waren of te slecht besproken werden)

- Transport: heen en terug met American Airlines; daar met de trein: http://www.amtrak.com/. Daarvoor hadden we een treinpas gekocht die voor 2 weken geldig was en waarmee we de hele Oostkust konden afreizen. Ook deze ritten lagen op voorhand al vast (maar konden -gelukkig- flexibel veranderd worden)

- Bagage: elk 1 trekkersrugzak met 1 slaapzak in en genoeg kleren voor 1 week; wassen in het midden van de reis dus. Dit vooral om de rugzak goed draagbaar te houden. Verder: kw, zonnebril, zonnecrème, pet... (begint dit op een CM-kamp te lijken?)

- Informatie: geschiedenis en bezienswaardigheden opgezocht in Trotter en andere gids

*Dag 1 en 2 van de reis*

Dan kan ik nu echt beginnen met vertellen! Op 10 mei namen we het vliegtuig uit Zaventem. Na 2u vertraging (technisch defect dat eerst opgelost en uitgetest moest worden), konden we vertrekken. De 8-uur durende vlucht ging eigenlijk nog vlug voorbij, we werden geëntertaind door 2 films en kregen 2 (nog goed eetbare) maaltijden. Een boek helpt ook altijd natuurlijk, en toeristische informatie zeker! We begonnen moedig aan een boekje over de Amerikaanse geschiedenis, wat gelukkig vlot leesbaar bleek en zeer interessant voor wat komen zou.
Nadat we in NY geland waren op JFK was Washington D.C. immers onze eerste stop! Na een 3,5 urende treinrit (de treinen waren nog comfortabel met iets grotere en bredere stoelen dan in België, die je ook redelijk ver achteruit kon zetten - de voertuigen zelf zagen er een beetje uit als ijzeren boxen), kwamen we 's avonds laat aan in the capital.

Een Amtraktrein

Omdat we in verschillende internetcommentaren gelezen hadden dat ons hostel in een gevaarlijke buurt lag, namen we een taxi. Die zette ons mooi af aan onze jeugdherberg (Capitol City Hostel). Het zag er heel gemoedelijk uit, we kregen meteen een hele rondleiding van Bill, de vriendelijke Amerikaan die het hostel uitbaat. Er zaten jongeren te relaxen in de zetel, we hadden gratis internet, een keuken met gratis brood en peanutbutter en er hing een kaart uit met kopspeldjes op de plaatsen waarvan alle gasten ooit afkomstig waren. We zaten hier goed! Alle negatieve internetcommentaren zijn echt overbodig! Het is trouwens ook een echt goedkope plaats om te blijven, dus super voor studenten en avonturiers :) (niet voor luxezoekers wel, waren slaapzaaltjes hier).

Op 11/05 gingen we er meteen op uit. Door het uurverschil werden we heel erg vroeg wakker (tis eens een verschil ;), dus al tegen rond 8u konden we Washington gaan verkennen. Eerst maakten we een grote wandeling langs de Mall (grote groene zone met de belangrijkste gebouwen en momumenten in), de oorlogsmonumenten van W.O.II en Vietnam, het Capitool, het Lincoln Memorial (met een steen op de plaats waar Martin Luther King z'n beroemde toespraak hield), het Witte Huis (daar kan je echt niet dicht bij -zie foto- en het is gewoon een heel groot, wit huis :). Leve Starbucks natuurlijk ook, waar we even konden uitrusten bij een lekkere hot chocolate en een of andere muffin :)

Het Capitool en ik

Lincoln en Maarten

Een Wit Huisje

In het Air en Space Museum gingen we even de Spirit of Saint-Louis en het vliegtuigje van de gebroeders Wright bekijken, net als een paar ruimtetuigen. Cool is dat alle musea in Washington gratis zijn, je kan dus echt eventjes binnenwippen voor de hoogtepunten van een museum. We bezochten het Old Post Office voor een uitzicht over de stad en vervolgens gingen we naar het Arlington Cemetery, een supergroot kerkhof waar o.a. Kennedy begraven ligt. We passeerden ook eens aan het Pentagon, maar behalve het feit dat ze een volledige parking voor gehandicapten hebben (zeker 50 parkeerplaatsen naast elkaar, nog een komiek zicht), valt daar niet veel over te vertellen. Goed beveiligd, zodat je niets kan zien.

Eventjes een dutje doen in onze youth hostel rond 19u werd gewoon doorslapen tot de volgende ochtend... Dat uurverschil he...

In de namiddag van de eerste dag was het een beetje beginnen regenen, tegen de avond was het heel erg, het duurde de hele nacht voort en ook de volgende dag was nat... In de kw, met een poncho, onze pet op en een paraplu, trokken we naar de fbi (mijn informatie zei immers dat je dit kon bezoeken, en dat leek ons wel de moeite!). Spijtiggenoeg waren mijn bronnen al wat gedateerd, want na 9/11 bleek de fbi (en ook het Pentagon) niet meer bezoekbaar te zijn... Dan de historische toer opgegaan en de Magna Carta, de Declaration of Independence, de Bill of Rights en de Constitution gaan aanschouwen in de National Archives. Het deed toch wel wat om die oude documenten te zien die zo'n historische waarde hebben (We, the people...).

Nogal regenachtig

En dan, het hoogtepunt van deze tweedaagse in Washington: een bezoek aan het Capitool, nl. aan de Senaat en de houses of representatives. De officiële tickets waren al uitverkocht voor die dag, maar omdat we internationale bezoekers waren mochten we toch naar binnen (yeah)! In de Senaat was er zelfs een zitting bezig, maar het was er wel zeer leeg: enkel de voorzitter, een paar klerken en iemand die alles typte waren aanwezig. En dan één senator die een betoog hield over het oliegebruik en welke oliebronnen ze nu best zouden aanboren. Tijdens die z'n uiteenzetting kwam dan ook de volgende spreker binnen, de 2de aanwezige senator... De voorstellingstechnieken waren nog redelijk primitief, met grote grafieken op kartonnen borden ipv een powerpoint.

Nadat we dan nog even binnengewipt waren in de Library of Congress en de National Gallery of Art (wat Franse impressionisten en Vlaamse primitieven kunnen er altijd bij, vind ik), passeerden we nog even bij Macy's (grote winkelketen in de U.S.A.) en was het tijd om onze spullen te gaan halen bij Bill en de trein naar Philly te nemen. Daarover meer in mijn volgende post!

Met ons 2 naar de US of A!

2008-05-07T10:39:00.005+02:00

Hey folks!

Na een drukke maand op alle vlak, is het hoog tijd voor wat ontspanning... Het Belgisch zonnetje doet alvast heel erg goed z'n best en de terrasjes (en rode armen...) bezorgen me nu al een zomergevoel. Maar echte ontspanning = vakantie en die komt er aan, want nog 3 keer slapen en dan vertrekken we voor 2 weken naar de Oostkust van de U.S.A.!

Dit is onze reisroute: Zaventem - JFK (NY) - Washington - Philadelphia - Boston - Buffalo - Niagara falls - Toronto - New York - Zaventem.

Indeed, best wel grote afstanden die we gaan overbruggen met een treinpas voor de North East (http://www.amtrak.com/), ik ben benieuwd... vooral naar onze nachtelijke treinrit tussen Philadelphia en Boston, hopelijk is dat wat comfortabel.

In Washington, Philadelphia en Boston gaan we vooral geschiedenis opdoen (The National Treasure - http://www.imdb.com/title/tt0368891/ - was al een voorsmaakje, intussen is ook de serieuzere lectuur ingeslaan ;)). In Boston gaan we ook Linne terugzien, die al sinds augustus 2007 in Rhode Island vertoeft en die ik dus ook zo lang moeten missen heb. Dat zal ongetwijfeld een leuk weerzien worden!

In Buffalo zijn blijkbaar vooral de Buffalo Chicken Wings bekend... Ben over het algemeen wel heel benieuwd naar wat we daar culinair gaan beleven... Van m'n tripje naar Washington en New York met 't Sint-Lodewijkscollege herinner ik me dat het vrij moeilijk was een ontbijt te vinden waar geen donuts of andere vettigheden aan te pas kwamen. Maar then again, eigenlijk zijn die herinneringen al redelijk vervaagd, dus misschien word ik wel aangenaam verrast (door die chicken wings, who knows!).

Over de Niagara falls heb ik al heel wat tegenstrijdige commentaren gehoord, maar ik ben vooral blij dat ik met m'n eigen ogen de watervallen ga kunnen zien, van de Canadese en de Amerikaanse kant en dan voor mezelf zal kunnen beslissen of ik het nu de moeite vond en welke kant de mooiste is. Ook naar Toronto ben ik wel nieuwsgierig, die Canadezen waren alleszins al extreem vriendelijk aan de telefoon toen we ons hostel boekten! En met de info die De Smyter nv ons zal aanleveren, zullen we zeker alle mooie plekjes in Toronto kunnen bezoeken ;)

Hopelijk kunnen we onze trekkersrugzak nog dragen tegen dat we in New York zijn, met die zwakke dollar zullen we ons immers moeilijk kunnen inhouden om koopjes te doen :) In NY zal het vooral een kwestie zijn van selecteren, in zo'n immense stad zou je immers gewoon 2 weken kunnen doorbrengen. Wij opteerden voor een iets groter toertje :) Nu, als we nog niet genoeg krijgen van NY, keren we nog eens terug. Die internationale pasporten zijn toch geldig voor 5 jaar, dus we hebben al een excuus!

Ik weet niet of we de tijd zullen nemen om onze blogs te updaten tijdens onze reis. Jullie krijgen sowieso een verslagje achteraf!

CU!

Ik kus je in gedachten

2008-03-30T15:49:00.005+02:00

Vrolijk Pasen iedereen! Vorige week heb ik genoten van een 5-daags Paasvakantietje en het deed deugd! In Gent kennis gemaakt met de Orchidee: lekker woketen dicht bij 't Zuid in Gent, njam, echt een aanrader! En dan richting de Charlatan, ook voor de eerste keer, maar wel een superontdekking! Zalige muziek, geen al te jong (noch te oud) publiek, partypeople, leuk gezelschap, wat wil een mens nog meer? Een goed biertje misschien? In de afgelopen weken ook in de Dulle Griet en het Bierhuis terechtgekomen in Gent, lijken me wel 2 aanraders voor mensen die (Belgisch) bier willen proeven (en ook voor niet-bierdrinkers als ik, het zijn best wel gezellige bars). Al kan een onschuldige vinger op de kaart soms ook minder spectaculair uitdraaien (Silly Saison is niet echt speciaal volgens een Anzegemse bierkenner, bij deze zijt ge gewaarschuwd ;))

Intussen breng ik een reisloos weekendje door, waarin ik vrijdagavond naar het toneelstuk Ik kus je in gedachten ging kijken met enkele vrienden (of was het nu ex-collega's ;). Het stuk gaat over een Vlaamse journaliste en een Nederlandse journalist die hals over kop smoorverliefd worden op elkaar, maar de veilige thuishaven niet willen opgeven. Gevolg: een hele reeks brieven waarin ze elkaar zowel literair als emotioneel proberen te overtroeven en vertroetelen. Heel mooi gebracht, echt de moeite waard! Er zijn nog voorstellingen, wie geïnteresseerd is, zie http://www.tinnenpot.be/

Verder zijn al onze hostels voor onze U.S.A. trip geboekt en hebben we onze internationale reispassen. Resten nu alleen nog dollars inslaan (blijf dalen aub :D) en nuttige informatie opzoeken per bestemming... en intussen komt 10 mei wel vlug dichterbij :)

Adios y hasta la próxima!

Superduper Dublin

2008-03-05T20:33:00.016+01:00

In afwachting van onze 'grote reis' in mei naar de U.S.A. vinden we tussen het werken door toch nog wat tijd om al wat kleinere tripjes te maken. Na Windsor (een dagje, zie vorige blogpost) was Dublin (een weekendje) aan de beurt! Altijd handig om mensen te kennen die ter plaatse vertoeven, zo krijg je een inside view van de stad die je bezoekt + worden de kosten toch ook serieus gedrukt. Ik had de eer om met een 5-tal mannen op te trekken gedurende 2 dagen :) Naast Maarten waren dat Koen en Thomas (Dunnhumby- en Belgische kotgenoten van Maarten) en Johan en Rory (een Zweedse Brit en een Ier die beiden in Dunnhumby Dublin werken). Om er een idee van te krijgen: hier zie je er 4 van de 5, Johan wist slim genoeg aan de fotoshoot te ontsnappen :)

Op de achtergrond 'Dublin Castle'... (inderdaad, niet echt indrukwekkend)... Wat ik persoonlijk wel de moeite vond in Dublin:

De eerste tekenen van de lente:

Oscar Wilde op een rotsblok:

De campanile in Trinity College:

Een witte brug (typisch voor Dublin blijkbaar):

De dj-set van Mr. Scruff op zaterdagavond in een hippe tent @ Dublin:

Waar ik daarnaast ook mooie herinneringen aan heb:

- door Dublin slenteren en mooie hoekjes ontdekken

- Trinity College bezoeken (spijtig van the Book of Kells, maar 't zijn afzetters!)

- uren in een pub zitten, terwijl alle aanwezige Ieren en Schotten uit hun dak gaan tijdens de Six Nations rugbymatch. Zelf geïnformeerd geraken over hoe de overheid het Iers blijkbaar redelijk kunstmatig in stand houdt (volgens onze bron eigenlijk zeer sterk te vergelijken met het Latijn: de leerlingen op school leren het wel -verplicht dan...-, maar niemand spreekt het nog echt)

- genieten van een Kriekje in Ierland :) (de vette prijs van 5,70€ even buiten beschouwing gelaten)

- lekkere pasta met kip en witte druiven eten, vakkundig klaargemaakt door Koen en Thomas (spicy gasten wel!)

- Temple bar verkennen (= de hippe uitgaansbuurt van Dublin)

- rode wijn en Baileys drinken en discussiëren over het feit of het Engels al dan niet afstamt van het Latijn (Rory toch!)

- opwarmen voor Mr. Scruff in een hardrockcafé met een live-band (ze waren echt wel goed!)

- om 5u 's morgens opstaan om dan tegen rond 7u te zitten bibberen van de kou in een lawaaierige Ryanairterminal (ok, dit laatste was niet zooo tof, maar achteraf lijkt alles leuker :p + dank u Thomas en Koen om tot na 5u weg te gaan en ons dus niet wakker te maken ;))

Conclusie: Dublin is niet meteen dé stad die ik zou aanraden voor een citytrip, maar als je er toch moet passeren, of mensen kent, dan is het zeker de moeite waard voor een tweedaagse! Wij houden er alvast mooie herinneringen aan over :)

Sunny Windsor

2008-03-05T13:18:00.008+01:00

Met een klein maandje vertraging heb ik eindelijk foto's van ons uitje naar Windsor. Leve 1£ shops waar je een wegwerpcamera kan kopen voor - indeed - 1 pond ;). Zo worden vergeetachtige mensen als mezelf gespaard van fotoloze uitstapjes! Tjah, wat doet een mens als hij een weekendje naar Londen gaat en Fulham niet speelt? Net als de poshy Londoners naar Windsor trekken! En we hadden geluk: het zonnetje was van de partij, getuige hiervan de foto hieronder (volgende keer proberen we onze ogen open te houden ;).

Op de achtergrond van de foto ziet een goedgetraind oog het pad van 'The Long Walk', lopend van het kasteel van Windsor naar het 'Copper Horse' standbeeld op de 'Snow Hill'. Echt wel een lange wandeling, maar zeker de moeite waard, vooral voor het deel waar de herten zitten ('Deer park' - ik had eerst Deep park gelezen, niet dus ;p...-). Ziehier het bewijs:) (ok, nu ook niet té veel verwachten van zo'n cameraatje he!)

Voor alle duidelijkheid: de kleine vlekjes op de achtergrond zijn allemaal herten en meer naar links zat er nog eens een kudde van zeker 100 herten, ik waande mij even op een safari, wat wel vreemd is aangezien we in zo'n mondain Engels oord vertoefden :)

's Avonds aten we nog in een echte Engelse pub en keerden we moe (de beentjes...), maar tevree terug naar Ealing! Windsor heeft de verwachtingen als mooie daguitstap echt wel ingelost!

Ik wil jullie ten slotte de volgende foto niet besparen, komt niet van onszelf, maar geeft een supermooi zicht op de wandeling die we maakten + het bewijs dat de herten echt wel in dat park zitten :) (beware of the crossing deers ;))

Sales reflexions

2008-02-03T12:18:00.001+01:00

Ze zijn weer voorbij, die mooie solden... O wee o wee, wegens de koopkrachthysterie waren de solden veel minder succesvol dan gedurende andere jaren, zo las ik in de krant. Zo'n prachtig overdreven woord toch, koopkracht-HYSTERIE. Stel je je dan ook vrouwen voor die totaal hysterisch over straat lopen en gillen dat ze niet genoeg geld hebben om solden te kopen? Ik moet toegeven dat ik m'n wenkbrauwen toch even fronste bij dergelijke uitdrukking. Vooral omdat rond de kerstdagen volgende gelijkaardige kop ook de kranten sierde: "Meer kerstverlichting verkocht wegens dalende koopkracht". Doesn't make much sense, does it? Alhoewel, wanneer je ervan uitgaat dat mensen te weinig geld hebben om nieuwe kleren te kopen, maar nog nét genoeg voor kerstverlichting, waardoor ze dan weer kalmeren, dán klopt het misschien nog wel...

Nu, naast die hysterie waar ik niets van gemerkt heb, moet ik toch toegeven dat ik meer dan eens bijna skinny-jeans-hysterisch geworden ben gedurende deze solden. Mijn doel: een mooie donkere (maar dan echt dónkere) jeans vinden. GEEN SKINNY jeans! Ok, modegoeroes en slanke lezertjes van m'n blog, de skinny jeans kan héél mooi zijn, maar dan vooral bij mensen die -what's in a word?- skinny zijn... Dit type jeans laat immers niets aan de verbeelding over. Zelfs een golvingetje van een paar millimeter gaat niet onopgemerkt voorbij... Voor de overgrote meerderheid van de vrouwen is dit dus géén goed idee. Let er eens op en zie hoeveel vrouwen op dit moment in een niet-goed-passende jeans rondlopen... In-der-daad, iets anders dan die aanspannende jeansen vind je tegenwoordig niet meer.

Op het eerste zicht zien ze er nochtans niet anders uit dan een normale jeans, waardoor je telkens vol goede moed het pashokje binnenstapt, om dan te merken - op het moment dat je de broek aantrekt - dat het wééér zo'n stretchgeval is. Wat ik in het tweede middelbaar nog hip vond, vind ik nu enorm hatelijk. Er mogen van mij zoveel 'skinnies' zijn als de mode people willen, zolang ik maar een gewone jeans kan vinden! Met gewoon bedoel ik: 1) geen overdreven lage taille, zodat je niet voortdurend met de zichtbaarheid van je onderbroek bezig moet zijn; 2) géén stretch of skinny jeans!; 3) bij voorkeur met pijpen die wijder worden naar beneden toe. I admit, mijn weemoed naar de olifantenpijpenbroeken groeit met de minuut.

Hopend op serieuze veranderingen in jeansland,

groet ik u allen,

ps: een hele mooie handtas, een schone riem en een paar pulltjes maakten mijn solden toch nog goed, fjoew!

First impressions of 2008

2008-01-16T19:59:00.000+01:00

Hey all,

Met het nodige gezucht en geploeter is het nieuwe werkjaar begonnen. Jawel, 't zijn drukke tijden en er is véél werk voor niet zo heel veel mensen... Bij deze: als iemand een goede .net-programmeur kent, gelieve massaal te reageren (info@indiegroup.be)! Want het is, ondanks de drukke tijden en stressy momenten, wél heel leuk op m'n werk. Getuige daarvan deze foto's van mijn creatieve collega's: www.indiegroup.be/faces :) Ok, ik sta er niet grappig op, maar ik werd voor deze foto weggeroepen op een zeer druk moment en m'n hoofd stond er niet naar. Man, dát klinkt pas saai :) nuja, ik haat poseren in niet-spontane situaties, dus om alle risico's op foute foto's te beperken heb ik maar gewoon geglimlacht... Nu besef ik ook dat ik door m'n fietstocht naar het werk er heel de dag met verward ;) haar bijloop, maar zo weze het... Aja, waarom het zo tof is op m'n werk? 't Zijn leuke, jonge mensen, die goed kunnen relativeren. Ook als ik de wanhoop nabij ben omdat dit of dat plots niet meer blijkt te werken :) Thanks dudes. Hehe, en ja, we gaan ook wel vaak badmintonnen over de middag, wat ik toch wel enorm tof vind...Kan je al eens een ferme mep geven zonder iemand te kwetsen (meestal :p).

Nogal erg dat het eerste deel van dit bericht over m'n werk gaat, maar het neemt nu eenmaal een groot deel van m'n week in beslag! Vaak voelt het zelfs zo aan dat ik op maandagmorgen naar het werk fiets en plots vrijdagavond terug ben, zonder te beseffen dat er een week voorbij is... Ideaal dus met the London situation ;)

Gelukkig is er ook wel nog eens tijd voor ontspanning, zo ben ik deze maandag naar Ben X gaan kijken in de Schakel in Waregem. Die mannen daar hebben echt een goed programma in elkaar gestoken met allemaal films die ik supergraag wilde zien, maar toch net niet haalde in de cinema. Als er mensen zich geroepen voelen, just give me a call :) (www.ccdeschakel.be/film). Persepolis (i loved the book!), Auf der anderen Seite en 4 months, 3 weeks, 2 days wil ik alvast niet missen! En Ben X? Ik was volledig onder de indruk, na een aantal jaren studeren en wat werken vergeet je al vlug hoe erg sommige pestsituaties kunnen zijn. Alhoewel het bij ons op school vooral een leraar was die eronder leed :p, toch hoop ik dat genoeg pestkoppen deze film zien. Ah, de wereld zal er misschien niet door verbeteren, maar ik vond het alvast een mooie en zeer emotionele film (toch voor m'n vriendinnen en mij :)).

Voor de rest is m'n blik nu volledig op vrijdagavond en het weekend gericht, wanneer ik nog eens richting Londen trek! Eens goed weggaan (eindelijk:), Fulham tegen Arsenal zien spelen (FH zit intussen in de degradatiezone, ondanks ons enthousiast supporteren...), naar Atonement kijken en goed goed ontspannen :) Voor u hetzelfde gewenst! Ciao x

And a very happy New Year!

2007-12-29T14:22:00.000+01:00

Alle Sint-Jakobsschelpen, everzwijnen, kroketjes, frietjes, gourmet en (ijs)taarten zijn smakelijk naar binnen gewerkt...

Alle neven, nichten, tantes, nonkels, zussen, lieven van, ouders, grootouders hebben we ontmoet, er werd bijgebabbeld en we zagen dat het goed was...

Alle cadeautjes werden vol verwachting geschonken en opengemaakt, intussen al in gebruik genomen, of voor later gebruik bij de uitzet gezet :) ...

Tussen al het feesten door was het hét moment om eens lekker helemaal NIETS te doen! En het deed deugd :) Gewoon door Brugge kuieren (bij voorkeur niét in de overdrukke winkelstraten), een lange koude wandeling in Anzegem, een thee'tje drinken bij familie, een oude vriendin opnieuw ontmoeten en merken dat het nog steeds supergoed klikt, een filmpje meepikken (The Golden Compass, i liked it! Wat zou mijn daemon zijn?), ribbetjes eten in de Amadeus in Gent :), gewoon keilang uitslapen en 't niet eens erg vinden dat de helft van de dag al gepasseerd is! Yeah :D

En morgen trekken we naar Londen, om er verder te genieten van de laatste dagen vakantie, Oudejaar te vieren op Trafalgar Square en op Nieuwjaar naar Fulham - Chelsea te gaan!

Intussen wens ik jullie allemaal een prachtig jaar 2008! Feliz Año Nuevo a todos!

Christmas Wishes

2007-12-20T13:29:00.000+01:00

Hey all!!

M'n blog is er een beetje bij ingeschoten, de afgelopen maand... Voornamelijk omdat ik geen zin meer heb om m'n pc op te zetten wanneer ik moe thuis kom na een dag werken (= aan pc), ook wel een beetje omdat het met dit donkere winterweer leuker is om een filmpje mee te pikken in de cinema met een vriend/in of om in de zetel thuis te genieten van een filmpje, de Housewives of Grey's Anatomy :)

Intussen ben ik ook m'n zusje gaan bezoeken in Heidelberg (voor een supermooi verslag --> zie http://mmadunn.blogspot.com :)) en weeral een paar keer naar Londen geweest. Is altijd even leuk, zelfs al wint Newcastle van Fulham (0-1) met een penalty in de 92ste minuut waarvan ik nog steeds niet weet waarom!

De goede voornemens voor 2008 zijn al volop in gang gezet door de actie Music for Life met 't werk te steunen, we zouden proberen om een liedje van een collega van ons op stubru te krijgen, of het lukt of niet weet ik niet, maar Cardoen even beluisteren is alvast een aanrader! (www.myspace.com/cardoen). "Dance with me" is m'n favoriet!

Verder kijk ik nu al volop uit naar morgenavond, Maarten komt dan terug aan in België voor een lange week! Zaterdag komt m'n zusje dan terug naar België, zodat we vanaf dan volop Kerst kunnen vieren (in verschillende familiale constellaties ;))! De kaartjes zijn gekocht, geschreven en bijna gepost, de cadeautjes zijn er en liggen te wachten om opengemaakt te worden! Na een grote week in België gaan Maarten en ik dan Oudejaar vieren in Londen, ben benieuwd!

Er rest me niets meer dan jullie allemaal mijn kerstwensen mee te geven, met volgend Engels versje en uit de grond van m'n hart!:

***

Wishing that this

Christmas brings,

Lots of nice and

happy things!

***

Over Italiaanse film, uitgaan in Kortrijk en de Boekenbeurs...

2007-11-11T20:18:00.000+01:00

Soms, ja soms gebeurt het dat ik een weekend gewoon in België blijf, terwijl Maarten in London zit. Het principe is dan meestal: veel mensen contacteren, zodat ik ervan kan profiteren die nog eens terug te zien én een gevuld, leuk weekend te hebben zodat er voor gemis niet te veel tijd is. Dit weekend is dat alvast met verve gelukt (een leuk weekend hebben he, over het gemis ga ik niet in detail treden)!

Eigenlijk begon het weekend al een beetje op donderdagavond, toen ik met enkele ex-collega's (Kulakkers dus) iets ging eten in de Blauwe (het blijft een blijver! al stroomde de regen er gewoon langs de blauwe muren toen de storm uitbrak - ons eten bleeft droog -) en naar een Italiaanse film ging kijken in het kader van de Italiaanse filmweek. De film was "Salvatore - questa è la vita" en volgens de vrouwen in het gezelschap supermooi en lief... bij de mannen waren de reacties iets minder enthousiast, maar who cares, zolang we ons maar goed konden inleven in de film en een traantje konden wegpinken :) Daarna nog even een glaasje in 't Fonteintje, tot mijn verrassing echt wel een gezellig cafeetje, daar aan de Broeltorens. Nadien gelukkig mogen overnachten bij een ex-collega, en intussen haar nieuw huis kunnen bewonderen: het ziet er picobello uit! (dan begint het soms bij mij ook te kriebelen! maar ik heb geduld ;)). Superlief dat ik daar mocht slapen natuurlijk, en handig, omdat het op een steenworp van de Pottelberg ligt, ik had dus een zeer gezellige avond gehad, kon een uur langer slapen dan normaal en was nog een klein half uur vroeger op m'n werk dan anders! Als dat geen geluk is ;)

Vrijdagavond weggegaan met de bevriende voetbalkoppels (zonder mijn voetballer :/) en ook dat was tof. Kennis gemaakt met de Halve Maan en met Davy's nieuwe vriendin, m'n Engels dus weer wat kunnen oefenen ook. Naast heuglijk nieuws (proficiat S. & P.!!) werd het een gezapige, gezellige avond, met als hoogtepunt een aantal uren dansen in de Mono, wat nu toch wel officieel het beste danscafé van 't straatje in Kortrijk genoemd mag worden :) Met veel dank aan Davy voor de slaapplaats... Ja, geen auto hebben en werk en sociaal leven dat zich grotendeels afspeelt aan de kanten van Kortrijk... Het is niet altijd gemakkelijk, thx dus gastvrije vriendjes...!!!

Gisteren vrij moe (niet meer gewoon van goed weg te gaan ;)) en er dus van geprofiteerd om naar de opgenomen afleveringen van Grey's Anatomy, De weg naar Mekka en de Housewives te kijken, voor mij absoluut de 3 beste dingen op tv op dit moment!

Vandaag naar de Boekenbeurs geweest met Julie, ik had 2 vrijkaarten, dus waarom niet!? Het was al een heel aantal jaar geleden dat ik in A'pen geraakt was voor de BB, maar het was zeker en vast de moeite! Reden van de jarenlange onderbreking van m'n bezoekjes aan dit evenement is vast en zeker de overdosis uit m'n kinderjaren... Idd, gedurende heel wat jaren bezochten m'n zus en ik 2x per jaar de BB: 1x met de KJV (Kinder- en Jeugdjury Vlaanderen) en 1x met m'n ouders... Op 't moment zelf vond ik dat totaaaaaal ni erg, maar achteraf had ik er blijkbaar toch even genoeg van :)

Maar nu dus echt wel de moeite: op 't gemak rondgekuierd, véél titels genoteerd (heb nog wat Fnac-bonnen liggen :)), naar interview met Jan Leyers gaan luisteren (interessant, net als de tv-reeks) én veel bv's gespot: bij deze de integrale lijst (ik geef toe: de ene bv is de andere niet):
- Jan Leyers
- Paul D'Hoore
- Showbizz Bart (kende ik zelf niet, maar is blijkbaar quite a star...?)
- Kathy Pauwels
- Jan Balliauw uit Moskou
- Marc Reynebeau
- Guy Verhofstadt
- Leo Tindemans
- Marc Eyskens
- Piet Huysentruyt (die had echt superveel succes, bijna evenveel als Natalia, die wij niet zagen, maar de rijen fans spraken voor zich)
- Jeroen Meus
- Gaston Bergmans
- Herwig Van Hove
- Herman Brusselmans (naast auteur toch ook wel bv)
- Devadder Ivan
- Frank Boeijen
- last: de zwerver uit Telefacts die die 2 kindjes van die drugsverslaafden bijhield...

Of, hoe de bv's de auteurs domineren, waarmee ik niet aan hun literaire kwaliteiten wil getwijfeld hebben (onbekend maakt onbemind ;)). Ook wel Stefan Brijs gezien (!), maar had "De engelenmaker" niet mee om te laten signeren...

Zo! Nu op naar een 4-dagige werkweek en dan naar Heidelberg!!

Facebook fever

2007-11-06T20:06:00.000+01:00

Aloha!

Wat een ramp, wat een ramp... In plaats van om de paar dagen/elke week trouw m'n blog aan te vullen, spendeer ik uuurenlang op facebook. Inderdaad, ik ben in de facebookval gelopen. Want, om heel eerlijk te zijn: wat is er nu zo cool aan? Ik weet het nog steeds niet... En toch, aanduiden in welke steden ik al geweest ben over heel de wereld: uren verspeeld... Om nog maar te zwijgen over het neuzen in de vriendenlijsten van vrienden, mensen toevoegen tegen wie ik begot al 10 jaar niets gezegd heb en waarschijnlijk de komende 30 jaar ook niets meer tegen te zeggen zal hebben... tenzij op hun "wall" natuurlijk... ow my ...

Bij deze dus een nieuwe poging... Let's see what has happened since my last post. Alvast geen spectaculaire trips in Europa meer, behalve Londen natuurlijk! 2 keer 4 dagen geweest de laatste maand en het was uiteraard weer zalig. Wel wat rustiger, het mag ook wel al eens, dachten we zo. Lange herfstwandelingen langs de Thames, toch eens de scheur in Tate Modern gaan bekijken (hoé gaan ze dat ooit weer opvullen, vraag ik me dan af? Een werk van Louise Bourgeois, supercreatief he, moest wel met zo'n voornaam :p check zangeres Lamb ;).

De eerste 4-daagse heb ik ook 2 dagen gewerkt, dus dan gaat zo'n weekend al supersnel voorbij. Afgelopen weekend heeft Fulham eindelijk nog eens een match gewonnen (3-1: you're not singing anymore!!: dit zingen we dan naar de tegenstanders :)!! Daarnaast was er ook groot vuurwerk ter ere van Guy Fawkes Night of Bonfire Night of Fireworks Night (http://en.wikipedia.org/wiki/Guy_Fawkes_Night).

Hét absolute hoogtepunt was echter het Halloweenfeestje van Dunnhumby! Zelden gezien (eigenlijk nooit gezien behalve tijdens dat magische Salamancajaar): iedereen kwam daar echt toe met het idee van: LETS PARTYYYY en LETS GET DRUNK, wat direct voor superveel sfeer zorgde natuurlijk. Het thema van de avond was 'schooluniform', wat iedereen nogal serieus nam (behalve the belgian boys, maar wat hadden we gedacht)? Ook ik was plichtsgetrouw in de verkleeddozen thuis gaan zoeken en vond een perfect blauw plooirokje! Wit bloesje, blauwe das, blauwe v-trui en 2 staartjes in het haar en ik was vertrokken :) Na wat spelletjes (stoelendans!) en 2 blauwe knieën door op het springkasteel te kruipen (jawel, springkasteel...) kregen we "eten" (= frieten aangevoerd door het frietkot en worsten die echt naar niets smaakten) en begon de echte party. Lekker dansen en niet moeten denken aan werk de dag erna, het deed écht deugd!!!! Thx DH en MV!! (Check ook Maartens blog voor meer info)

De voorbije maand ook een aantal films gezien, waarvan hieronder een korte impressie:
- Pride & Prejudice: had ik nog niet gezien omdat ik trouw vasthield aan de acteurs die de personages vertolkten in de reeks die jaren geleden op canvas getoond werd en waar ik toen van ondersteboven was. Tóch vond ik dit ook een mooie film, perfect voor een romantisch rustig avondje :)
- Münich: leerrijk, maar nogal traag, best niet beginnen kijken rond half 11 's avonds, anders moet je het laatste uur de dag erna bekijken, zoals wij...
- Walk the line: SUPER: geen woorden voor, ik dácht dat ik niet van country hield, maar i love Johnny Cash, of beter gezegd Joaquin Phoenix (broer van River Phoenix, gekend van vroeger in de Joepie :p) en zeker Reese Witherspoon, super vertolking gewoon
- Blood diamond: slik, mooi, maar hard
- Mr. & Ms. Smith: wilde ik gezien hebben, maar vraag me eigenlijk beetje af waarom, wel ontspannend maar zeer voorspelbaar

Ziezo, intussen kijken we al uit naar Heidelberg, waar we binnen een grote week m'n zusje gaan bezoeken: juijjjj!

Un beso a todos, X.

Bij Davy in München!

2007-10-02T19:31:00.000+02:00

München tijdens de Oktoberfesten... Denk je dan ook spontaan aan liters bier, wulpse vrouwen en zatte venten? Deze inleidende foto (Davy mét traditionele Lederhosen loves Oktoberfesten :)) doet het misschien wel vermoeden, maar toch hoeft het niet per se :) München is immers ook een supermooie stad, écht een aanrader voor een citytrip! Dus ook niet-bierdrinker zijnde (tjah, ça existe...), heb ik 3 prachtige dagen beleefd in München, met dank aan Davy voor z'n gastvrijheid, en aan Maarten voor z'n gezelschap natuurlijk :)!

Vrijdagavond vertrokken Maarten en ik rond 23u vanuit Brussel naar München. Met de bus... Jawel, Eurolines bleek een reuze-aanbod Bxl-München en terug te hebben enkele maanden geleden, dus wij die bus op... Voor een rit van 11 uurtjes... Al bij al kan je echt niet goed slapen op zo'n bus die er niet voor gemaakt is... (stoelen konden zo'n heel klein beetje achteruit, maar echt niet veel en bus zat volledig vol)! Toch ging de reis nog vlug voorbij... Gepasseerd over Ülm en Stuttgart en tegen rond 10u 's morgens waren we er: eerste beeld van München: de Allianz Arena (football: again... qué pasa?), speciaal gebouw wel, waar blijkbaar 's avonds dan kleuren op geprojecteerd worden.

Mooie introductie van Davy gekregen via de BMW-instellingen, het Olympisch park (remember de vermoorde Joden in '72), de Engelse tuinen, een biergarten... We zaten meteen in de Duitse sfeer (na een Schnitzel, een Knödel en Blaukohl kan dat ook moeilijk anders). Die Biergartens heb je blijkbaar echt wel overal in München: zo'n plaats waar je altijd warm eten kan eten en wat bier nuttigen: echt wel heel gezellig (en een mooie pagode ook al!). Echt wel handig om de typische plekjes te zien die niet elke toerist ziet: surfers op een riviertje met een hévige stroming, naaktzonners langs de ene kant van de rivier... We namen ook de lift naar boven in een toren die uitkeek over heel München, wat ons meteen een prima overzicht gaf!

Zondag was het dan Oktoberfesten voor de enen (Maarten, Davy en een hoop Australiërs) en uitslaap- + culturele dag voor de andere (me, me! :). Aanraders van musea: Alte Pinakothek, Neue Pinakothek en Pinakothek der Moderne: perfecte zondagse activiteit: 1€ per museum, heel wat grote namen gezien (stapels Rubens hingen er daar in die Alte + ook Breughels in de Alte Pinakothek, Monet, Manet, Klimmt, Knopff, Rodin en Van Goghs zonnebloemen in die Neue en dan nog wat Warholes in de Moderne). Kunstliefhebbers: het is een heel mooie buurt, de musea liggen op 1minuut afstand van elkaar en 't is niet té veel ook (die Duitse kunst, daar ben ik nogal vlug overgegaan :)). 's Avonds dan Maarten opgepikt en samen nog een gezellig Chineesje gedaan (anekdote: Duitsers die volledig gefascineerd kwamen vragen welke taal we spraken :s Conclusie: Nederlands, of althans West-Vlaams, wordt niet herkend als zijnde Nederlands in Deutschland...). Ahja, voor meer info over hoe het eraan toegaat in een Biertent --> zie Davy of Maarten :)

Zondag dan op 't gemak bij BMW gaan eten (waar Davy werkt), nogal geschift: meer dan 10 verschillende keukens waar ze elke dag uit kunnen kiezen. 't Is niet voor niets, maar als je dan aan de Alma denkt... hmmm. Nog eens op 't gemak door 't stad gelopen en opnieuw 12u op de bus (deze keer via Straatsburg ommetje gemaakt). Nog even op m'n ongemak gezeten toen onze buschauffeur in de omstreken van Karlsruhe even een verlaten, niet verhard baantje opreed om z'n bus vol te tanken en de ramen op 't gemak te wassen (freak?), terwijl we toch al bijna een uur vertraging hadden om onze aansluiting in Straatsburg te halen... Maar eind goed al goed, München was echt wonderschön, een topper!

Hierna nog even enkele sfeerbeeldjes:

Surfers op lokale rivier:

Kerk met dubbele klok:

Centrum van München: stadhuis

Finally: op de bus terug met een versgemaakte Brezel (zout, maar lekker!)

Come on and take me for a ride!

2007-09-25T20:42:00.000+02:00

Hellow!

Net terug thuis na een driedaagse in Londen! Het was echt SUPER! Vrijdagavond aangekomen en m'n volledig gestresste vriend ontmoet die uren in de file gezeten had en eindeloos verdwaald gereden was in Londen tijdens de spits. En dat alles voor ... 4 bakken bier :D Dat zag er dus veelbelovend uit, ikzelf was toch ook alles ineen een 3-tal uur onderweg geweest (Kortrijk - Rijsel - Londen - metro naar flat)... Het vooruitzicht van een gezellig Housewarming-feestje zonder dat we nog een voet zouden hoeven te verzetten, was perfect! En zo geschiedde... De ingrediënten: heel wat Engelsen van bij Dunnhumby, een paar andere (tijdelijke) inwijkelingen, wat (met momenten ;)) goeie muziek, wat rock'nroll les a een paar Engelsen, 4 op een rij en veel pintjes en Duvels, maar vooral Grimbergen (wat een revelatie voor die Engelsen én Belgen :) ==> de uitkomst: een gezellig, sociaal feestje! Great!

Zaterdag chillen en Fulham zien gelijkspelen: 3-3, en sfeer opnieuw geweldig, eens mét zon, so very ok! Emile Mpenza deed mee bij Manchester City en was zowat de sloomste speler van 't veld... Hij heeft wel nog gescoord, maar als trouwe Fulhamsupporters zijn we daar vet mee :p. 's Avonds nog half Belgisch feestje, maar wegens niet te actief meer nogal vroeg doorgegaan...

WANT! zondag beloofde een drukke dag te worden: al rond 9u waren we op weg naar Bath. Na een middagmaal in een plaatselijke pub, trokken we de stad in. Heel mooi, overal okerkleurige gebouwen en er hing een toffe sfeer.

Bath ligt op een heuvel en het is best wel indrukwekkend om de stad van op een afstand te aanschouwen. Alleen spijtig dat het nogal wat regende, nu, in Engeland mag je niet veel anders verwachten! (thx voor flashy paraplu zus!) + de Romeinse thermische baden hebben we niet bezocht wegens tijdsgebrek.

We hadden immers nog een ritje voor de boeg naar Clifton, close to Bristol. Daar woont Majo, een Spaanse vriendin van op Erasmus nog die ik dus al meer dan 2jaar niet meer gezien had! We bezochten met haar de beroemde Clifton Suspension Bridge (zie foto onder), écht indrukwekkend en gingen gezellig samen iets eten... Bijpraten deed veel deugd en even werden we nostalgisch over de Salamanca-uitgangsavonden (Country! Potemkin!!!), maar we besloten algauw dat we elkaar in België (Brugge!) of London terug zouden zien! Na zo'n 2,5 uur autostrade (M4 - gepasseerd aan kot uit vervlogen tijden ;) waren we opnieuw veilig en wel in Ealing. Nog een dagje relaxen achteraf was zeker welgekomen! 't Is echt wel leuk om zo eens Londen te verlaten en het Engelse platteland te doorkruisen, dan pas merk je dat Londen precies echt een apart land in een ander, groot, enorm mooi land is. Heel interessante ervaring dus!

Voor een 3-daagse Londen kon dit wel tellen, denk ik. Hard werken in de week en zo'n ervaringen opdoen in het weekend, ik kan me op dit moment niets beter wensen! Hasta la próxima!

Het dagelijkse werkleven...

2007-09-19T18:37:00.001+02:00

Ontnuchterd van de mooie natuur en de interculturele contacten in Ierland, besef ik plots dat m'n zus een zalige Erasmusperiode begonnen is ("gisteren aan de rivier gezeten met Engelsen, Duitsers, Amerikanen, Noren...") en ik moet het toegeven: de jaloezie steekt de kop op! Getuige daarvan is m'n vorige post :). Geen officiële reacties... (het reactie-knopje deed het even niet... slím!), maar wel een heel aantal mailtjes van Salamanca-mensen wat enorm veel deugd deed! Verre vrienden, maar de Erasmusband blijft bestaan (waarom doet dit me aan een liedje van Xink denken? aiai).

Nu, ik zit niet meer op Erasmus, noch in Londen in een multicultureel gezelschap (naast Engelsen en Belgen werken daar ook Slovenen, Polen en dergelijke :)), maar wel op een nieuw werk in een nieuwe functie!
Sommigen onder jullie weten dit al, sinds 3 september ben ik dus Product Manager bij IndieGroup (http://www.indiegroup.be/).

Wie meer over het bedrijf wil weten, zie de site dus. Kort gezegd houd ik me bezig met de educatieve software programma's. Ik kan mogelijke ongeruste zielen geruststellen: de privé valt zeer goed mee ;), of IndieGroup althans toch. M'n collega's zijn grotendeels twintigers en dertigers en de sfeer is, ondanks de grote werkdruk en de daaraan gepaarde stress, opperbest! Vorige vrijdag was er zowaar een barbeque voor alle collega's, partners en kinderen en het was tof! Leuk om ook eens met collega's te kunnen babbelen met wie ik nog niet direct in aanraking gekomen was en ook gewoon echt interessant om m'n collega's ook op zo'n manier te leren kennen. Ben al benieuwd naar de teambuilding-survival-activiteit van begin oktober :). Bij IndieGroup zijn we met 27, waarvan 6 vrouwen (dit ligt uiteraard aan de sector, zoveel vrouwelijke informatici zijn er nu eenmaal niet). Ik heb al voorgesteld om te gaan badmintonnen over de middag en we zijn met 4 van de 6 vrouwen die dit zien zitten, wat ik toch een succes durf te noemen :). Dat is het zowat voor het werk, ik hou jullie op de hoogte van verdere werkactiviteiten :) Vragen of nieuwe klanten altijd welkom ;)

Aja, m'n werk is nog altijd in Kortrijk, dus ik zit nog steeds elke morgen en avond 40 minuten op de trein. Ik probeer wel sportief te doen en neem m'n fiets in Brugge om van thuis naar 't station te rijden en in Kortrijk (een andere fiets) van 't station naar 't werk en terug. Toch ook zo'n 40 minuten per dag, alle kleine beetjes helpen he ;)

Verder profiteer ik van m'n vrije avonden om af te spreken met vrienden, eens een terrasje in Gent doen, een cafeetje in Roeselare... super! Dat en m'n werk (ok en ook wel soms gewoon voor tv zitten) vullen dus zowat m'n weekdagen.

In de weekends staat er gelukkig nog wat meer op stapel! Volgend weekend ga ik naar Londen, alwaar al 2 feestjes voorzien zijn, een match Fulham tegen Manchester City (Common FULHAM! --> http://www.fulhamfc.com/) en een bezoek aan Bath en Bristol (waar ik een Spaanse vriendin terug zal zien na 3 jaar, woehoe!!). Leuke vooruitzichten dus!

En nu die pc afzetten, soms is trop gewoon teveel (en teveel trop)!

Adios,
Louise x

Mensaje a los Erasmus de Salamanca

2007-09-10T20:09:00.000+02:00

Hola amigos y amigas!

Ya hace mucho tiempo, pero aquí estoy otra vez. A partir de ahora pueden ver mi blog y así sabráis un poco cómo voy. Quizá tambien sea una manera para volver a entrar en contacto con los otros erasmussalmantinos!

Voy bien, pero las semanas pasadas mi vida cambió mucho. Mi novio, Maarten, se fue a trabajar en Londres por un año, mientras que yo quité mi trabajo en la universidad para ir a trabajar en Indiegroup (http://www.indiegroup.be/), una empresa belga donde soy a partir del 3 de septiembre Product Manager. Son todos productos educativos interactivos, entonces cd-roms, sitios web, sistemas de autor... Es muy interesante y creo que me va a gustar mucho! Además, es una empresa muy joven: trabajan 28 personas, y la mayoría ni siquiera tiene 30 años! El viernes hay una barbacoa y en tres semanas nos vamos por un fin de semana de survival! Guay! También me fui a un congreso en Irlanda del Norte, podéis ver las fotos en mi primer post del blog.

Me gustaría tanto oír de vosotros, hace dos semanas mi hermana salió para su Erasmus en Heidelberg (Alemania) y estaba TAN celosa!!! Entonces, reacciona aquí o escríbeme un correo! Qué hacéis, dónde vives, conoces a otra gente con blogs?

Yo sólo conozco el de Conejo, pero es muy bonito su blog!(http://apuntesdevuelo.blogspot.com/)

Bueno,

Eso es todo por ahora,

Un gran abrazo a todos,

Luisa x

Eurocall 2007 @ Coleraine, Noord-Ierland

2007-09-09T20:18:00.000+02:00

Hallo!

Bij deze m'n eerste berichtje op m'n blog, spannend ^^.

Van woensdag tot en met gisteren, zaterdag, ging ik op congres naar Coleraine, Noord-Ierland. 't Congres was EUROCALL, wat staat voor Computer Assisted Language Learning en het centrale thema was multimedia in Language Learning. Het was m'n eerste congres en het viel heel goed mee! Ik moest Studio Franel (http://www.franel.eu/) voorstellen, een project van de Kulak op een show & tell presentation op woensdagavond. Het kwam erop neer dat er zo'n 8 parallelle presentatietjes waren van telkens een half uur. Mensen konden van het ene naar het andere lopen en uitleg vragen. Het ging er vrij informeel aan toe en m'n Engels hield goed stand vond ik. Vooral onze Nederlandse collega's leken heel geïnteresseerd. Goed ook dat ik foldertjes meehad, die ik dezelfde avond nog op de posterpresentatie kon uitdelen.

Naast de vele inhoudelijke sessies, waarmee ik jullie niet lastig zal vallen (kort samengevat: het ene was interessanter dan het andere, maar om ideeën op te doen was het super), blijven 3 andere zaken me bij:

1) Opnieuw contact hebben met mensen van over heel de wereld (letterlijk: er waren véél mensen die in Japan lesgeven, maar ook iemand uit Saudi-Arabië, Australië en de USA) was heel erg verfrissend. Zowel op professioneel als op persoonlijk vlak deed dat deugd. Ook m'n Spaans is nog eens goed opgefrist en dat was leuk :)

2) De social activities, zoals: sinaasappel+wortelsoep eten op een galadinner met uitzicht op de prachtige kust, traditionele Ierse en Schotse muziek aanhoren (met een heel luide doedelzak...) en een meisje traditionele dansen zien doen (heel mooi!)... Het allerleukste was zelf Ierse volkdansen dansen :) Ik dacht eerst dat de aanwezigen (toch grotendeels proffen en universitaire medewerkers en zo) niet echt enthousiast zouden zijn, maar het tegendeel was waar! Meer dan de helft van de deelnemers (in totaal waren we met 200) sprong recht en begon mee te dansen. Ik heb me echt supergeamuseerd!

3) Last but absoluut not least! DE NATUUR!! Mieke en ik gingen de Giants Causeway bezoeken en het was adembenemend (zie foto's op deze pagina of anders op http://www.northantrim.com/giantscauseway.htm).

Geklasseerd als Unesco-erfgoed en dat is absoluut terecht. Zo'n 62 tot 65 millioen jaar geleden werden deze zeshoekige stenen gevormd door vulkanische activiteit. Het zicht was echt prachtig... Sinds dit bezoekje staat Ierland definitief op m'n verlangreislijstje!

Ik zet hieronder nog enkele foto's om een goed idee van de Giants Causaway te krijgen.

Tot de volgende!
Louise